Moje Manderlay

Z uśmiechem:)

2012-01-27T14:43:00.005+01:00

"Gdy niebo jest szare Twój uśmiech koloruje mój dzień".

To najprawdziwsza prawda:) Gdy Antoś się śmieje, jego buzia promienieje, kwitnie, a w jego oczkach błąkają się małe iskierki. Te iskierki przeskakują na innych i odmieniają ich spojrzenia. Wybaczcie ten mój zachwyt, ale cóż na to poradzę:) Wczoraj nasz słodki Tosiek miał swój Wielki Dzień. Hej ho! Dla Tosia sto lat! To już dwa latka odkąd jest razem z nami. A było wtedy bardzo zimno. Pogoda jakby sobie o tym przypomniała i zaserwowała dziś -12 stopni;) Ku pamięci, że w taki mroźny dzień może zdarzyć się coś, co już zawsze będzie rozgrzewać nasze serca.
Tośku kochany obyś zawsze i jak najczęściej TAK się uśmiechał. Bo z uśmiechem możesz więcej, lepiej i pełniej. Sto lat, sto lat nasz Mały Zuchu!

Tymczasem życzę Wam miłego weekendu i posyłam trochę kolorów w ten mroźny dzień!

Z widokiem na niebo.

2012-01-24T13:19:00.013+01:00

Któregoś styczniowego ranka zaskoczył mnie taki widok. Baranki, pędzące po niebie stado baranków. Macie swoje ulubione chmury? Swój ulubiony kolor nieba? Lubicie śledzić podniebny spektakl jak prawdziwi detektywi? Ja bardzo. Lubię zadrzeć głowę wysoko do góry albo jeszcze lepiej mieć przed sobą szeroką perspektywę i móc patrzeć hen daleko:) Teraz wszystko mamy posypane śniegiem więc plenery i kadry są piękne. Lubię taką zimę, po niej z przyjemnością wystawiam nos węsząc za pierwszym zapachem wiosny;)

Odkąd spadł śnieg do naszego karmnika sikorki ruszyły szturmem. Rzadko udaje mi się je złapać w obiektyw, są bardzo płochliwe. Szczególnie jak do okna zaraz leci moja dwuosobowa banda (czytaj Stasiu i Antoś) szeroko gestykulując i wydając okrzyki podekscytowania:)

Ptaszki mamy nie tylko za oknem. Takiego jednego mam teraz w swojej pracowni na wieszaczku. Ptasiek zwany Trelusiem jest wycięty z tapety, którą miałam do pokoju chłopców. Zostało mi jej sporo, miałam co do niej różne plany, ale w rezultacie leżała sobie nie wykorzystana.

Idealnie się też nadaje na okładkę do książki. A w książce? Aforyzmy, maksymy, sentencje zebrane w zgrabny tytuł "Myślę więc jestem":)
A żeby na koniec ładnie zakończyć mam coś takiego:
"Że drzewo jest domem, spostrzegamy wówczas, gdy ptak napełnia je słabym, intymnym szelestem, przemieszczając się wewnątrz jego korony". Gomez de la Serra
Ten cytat za każdym razem przypomina mi, że Dom to nie tylko miejsce, ale przede wszystkim człowiek.
Dobrego tygodnia z widokiem na niebo!
Tymczasem pa pa

Jedno małe słowo na 2012.

2012-01-14T13:03:00.004+01:00

Uwierzcie mi za oknem mamy szaloną pogodę. Raz wiosna raz zima. Dzisiaj jest akurat zima... I to taka, że ho ho! Śmiało mogę powiedzieć, że niedługo będziemy zasypani. Dziwny ten pogodowy kołowrotek. Ja dzisiaj trochę na przekór tej aurze mam coś hmmm... zielonego. No może nie do końca, ale na pewno tak się kojarzy. Moja "inspirująca tablica" i moje słowo na 2012. Wybrałam je po raz kolejny, jak to czynię od kilku lat podążając w tym temacie za Ali Edwards. W tym roku moim"przewodnikiem" będzie słowo "wzrastać"(grow). Jest wieloznaczne, może dotyczyć wielu aspektów życia i jest takie optymistyczne. A mi w tym roku potrzeba będzie dużo, dużo optymizmu:) Słowo, które do tego ma kolor i nawet pachnie;) To musi być dobry wybór!

Mam też gotową moją inspirującą tablicę. Tym razem jest wyjątkowo pogodna, radosna (pewnie za sprawą moich przystojniaków;) i z niezapominajkami w tle. Bardzo ją lubię, szczególnie dwie kieszonki, do których wtykam szkice, zapiski i różne "postanowienia drobne". Tak, w tym roku postanowiłam coś postanowić i to zapisać:) Jak wiadomo planowanie jest połową sukcesu. Potem w życiu różnie bywa, ale jak mam plan to jestem spokojniejsza;)

Zielono mi? Jeszcze nie teraz, ale do tego będę zmierzać.

Tymczasem mam coś, co wyrosło po deszczu.....

i kogoś, kto wyszedł ze swojej norki i szuka pierwszych oznak nadejścia wiosny.
I znalazł, a raczej znalazła. My poczekamy pewnie do marca:)
Miłego weekendu!
I dziękuję pięknie kłaniając się w pas za Wasze ostatnie, wspaniałe komentarze!
Pa pa!

W ostatni dzień roku.

2011-12-31T13:37:00.011+01:00

Czas pożegnać rok 2011 i zacząć świętować nadejście kolejnego. Pora na ostatnią kawę w Starym Roku, podsumowania, zapisanie nowych planów, postanowień i otwarcie ramion na to co nam przyniesie 2012. Jesteście gotowi? Ja jestem, prawie... O moim słowie na kolejny rok i postanowieniach będzie innym razem, dziś chcę Wam podziękować! Za słowa, życzenia, rozmowy, piękne drobiazgi i za to, że wracacie do Manderlay. I życzyć Wam wszystkiego co dobre, co ciągnie nas w górę i pokazuje, że jesteśmy wolni, że możemy wiele, że możemy nawet sięgnąć gwiazd. Życzę Wam dobrych drogowskazów, takich dzięki którym nie zbłądzicie i będziecie wiedzieli dokąd zmierzacie. Życzliwości i uśmiechu na każdy dzień, szczęścia które uskrzydla i które daje spokój, twórczych porywów i wewnętrznej radości z istnienia. "Z tego, że jestem, że jesteś, że jesteśmy..."
Kochani wznoszę pierwszy toast, a w kieliszku mam nasze, trzeci raz zlewane wino:) za Wasze zdrowie, szczęście i pomyślność w nadchodzącym Nowym 2012 Roku!

Dziś nie mogło zabraknąć koszyka pełnego książek. Wyprawa do biblioteki, to coś co towarzyszyło mi przez cały 2011;) Jak więc mogłabym inaczej pożegnać Stary Rok:)

Tymczasem żegnam się z Wami, do napisania Pa pa:)

p.s
Dziękowałam za życzenia? Podziękuję jeszcze raz:) Dziękuję pięknie i z całego serca!

Życzenia.

2011-12-23T00:04:00.004+01:00

Dzień podróży, na dzień przed wigilijnym wieczorem. Mam wszystko czego potrzebuję, czas z Bliskimi, biel za oknem, a w uszach kolędę.
Chciałabym Wam życzyć prawdziwie Radosnych Świąt Bożego Narodzenia . Dobrych, dźwięcznie rozbrzmiewających śmiechem i pełnych spokoju. Pachnących choinką, piernikiem, wypełnionych ciepłą, rodzinną atmosferą. Życzę Wam Wszystkiego co najpiękniejsze, najwspanialsze i tego co wypełnia Wasze serca sprawiając, że stają się większe i biją mocniej. Niech te święta dodadzą Nam sił i pomogą odnaleźć dziecięcą radość i zachwyt nad światem.

Tymczasem wracam do pakowania i świątecznej krzątaniny.
Dla tych co również udają się w drogę życzę szczęśliwej podróży i dobrej gwiazdy.
Moc serdeczności! Pa pa:)

p.s
Szopka gotowa, udało się, mamy Betlejem. Za chwilę wyjmiemy z "Ekspresu" karteczki z dobrymi uczynkami i zapakujemy je. To pierwszy prezent w te święta, najlepszy i najpiękniejszy, od Stasia.

Święta za progiem.

2011-12-20T13:41:00.014+01:00

Nasz dom jest już odświętnie ubrany. Tyleż co upiekłam i zapakowałam kruche ciasteczka do niebieskiej puszki, a późniejszym popołudniem zagniotę jeszcze ciasto na korzenną wersję. Potem pewnie łyk gorącej kawy, by dodać sobie energii i zabieramy się do kończenia naszej szopki. Oj wolniutko nam to idzie, ale przed piątkiem zdążymy:) Za oknem mamy biało! Śnieg prószy dziś od rana i podglądam przez okno, że nasz samochód ma już zgrabną czapeczkę. Po przedszkolu pójdziemy na mały spacer. Wreszcie dekoracje świąteczne w naszym miasteczku będą mieć właściwe tło. Jak ja lubię ten czas. Oczywiście jest pełen zabiegania, przygotowań i załatwiania spraw na ostatnią chwilę, ale jest też pełen czaru, który otacza domy, ulice, ludzi. Jak dobrze, że wreszcie pada śnieg bim bom. Muszę wyjąć moje grube rękawiczki:)

Karteczka z choinką i serduszko "Noel" są od Uli. Piękne prawda? Dziękuję Ci raz jeszcze!

Miejsce na naszą szopkę przygotowane. Drogowskaz stoi więc musi się udać;)

Tymczasem życzę Wam dobrego popołudnia. Pa

Mrugają, mrugają....

2011-12-17T08:14:00.012+01:00

Wczoraj powiało halnym, ciągle mamy dość ciepło jak na tę porę roku, temperatura jest na plusie, ale świąteczna atmosfera już dawno jest z nami:) W naszym domu od jakiegoś czas mrugają światełka, a dzień po dniu pojawią się coraz to nowe, zimowe i bożonarodzeniowe dekoracje. Za nami dużo wydarzeń małych i większych. Warte odnotowania są tajemnicze odwiedziny św. Mikołaja, który dzięki listowi dobrze znał marzenia Chłopców:) Zostawił złote paczki i etykietki podpisane elfickim pismem. Nasza kuchnia na grudniowy czas stała się Dworcem Centralnym, z którego wyruszy Ekspres Dobrych Uczynków ;) Brak śniegu za oknem zmobilizował z kolei do popełnienia śniegowej girlandki. Papier się wyginał, nitka plątała, patyki przekrzywiały, ale jest, wisi i całkiem ładnie sobie wygląda:) Miałam też swoje urodzinowe święto. Prawdziwy zimorodek jestem:) Ile to już wiosenek? No troszkę i zawsze za każdą dziękuję. Spacerowałam po krakowskich uliczkach przypominając sobie czas miniony. Pięknie było. A wczoraj w przedszkolu u Stasia był wielki dzień. Dzieci przygotowały przedstawienie, był kiermasz świąteczny, a potem sypanie i klejenie brokatem wkoło. Z naszych korzennych ciasteczek ostała się jedynie garsteczka więc dobrze, że jeszcze trochę czasu mamy i zdążą się upiec kolejne;) Korzenne i kruche, nasze ulubione.

A lampki mrygają, mrygają, cieplutki klimat stwarzają....

Dzisiaj wyprawa po choinkę. Panna zielona zawita w nasze progi i nie będzie czekała na przystrojenie do wigilii:) Kto wie może już jutro zawiesimy bombki. Na święta ruszamy w rodzinne strony więc może jutro właśnie tak, wspólnie spędzimy czas.
Tymczasem wspaniałego weekendu Wam życzę. Pa.

p.s
Dzwoneczek nie jest zwykły. Wskazuje zawsze właściwą drogę. Jak potrzebujesz coś znaleźć, to potrzebujesz właśnie jego. U nas działa;) Sprawdziliśmy!

Kalendarz adwentowy i wielkie chrupanie:)

2011-11-29T08:52:00.017+01:00

Mamy pierwszy tydzień adwentu. Wiecie, że bardzo lubię ten czas? Z wielu powodów, małych i dużych. Czekam na wiele rzeczy, w tym niecierpliwie wypatruję śniegu. Ktoś go widział? U nas go nie było, za to mamy piękne mgły lub jeszcze piękniejsze słońce. Po południu zapalamy świecę i mam wrażenie, że właściwie wszystko toczy się wokół niej. Brakuje mi bieli za oknem, wtedy wszystko nabierze blasku i zajaśnieje. Póki co sikorki przylatują i czekają na swoją słoninkę:)
W tym roku nasz kalendarz adwentowy jest gotowy na czas. Podobnie jak w zeszłym roku mamy koperty, a w kopertach kartki, a na kartach zapisane fajne rzeczy. Zadania, pomysły na zabawę, same skarby, bo będziemy je robić wspólnie;) Jeszcze nie wszystko postanowione, ale większość zaklepana. Dziś mamy "myślanki" o Bożym Narodzeniu (mamy taką twórczą książeczkę;). Bawiliśmy się w nie na spacerze. Temat: skojarzenia, a zaczynamy od "gwiazdy" i dalej po kolei z czym ci się kojarzy. Gwiazda-promień-światło-dzień-spacery-rozmowa-rodzina-siła-wiatr itd. Przeszliśmy ho, ho przez różne skojarzenia, było nawet spotkanie ufoludków na ziemi i drzewo jarzębinowe, a na koniec jakimś cudem doszliśmy do raju i nieba. Ładny koniec, chociaż to nie był koniec, bo Staś powiedział "jeszcze raz i teraz ja wymyślam początek":) Szkoda, że Tosiek tylko te swoje "yyyy' i "eeeeee" wtrąca:)

W naszym domu poza kalendarzem i świecą jeszcze nie ma żadnych akcentów zimowych ani świątecznych. Moja ulubiona jesienna, jabłuszkowa tablica ciągle stoi na kredensie i dobrze się ma. Zrobiłam ją jakiś czas temu i polubiłam bardzo. Filc zakupiłam z zamiarem uszycia czegoś ze Stasiem, ale boi się igły jak ognia więc odpuściłam i sama podziałałam w tym temacie;)

A teraz bardzo krótka i prosta, ale chrupiąca historia;)
Pewnej soboty wybrałam się w małą podróż. Poranek był mocno chłodny, mój dzień zaczął się spacerem, potem jazda busikiem, znowu spacer, w tym czasie na niebie pokazało się słońce, dalej wysiłek na świeżym powietrzu, bieganie raz tu raz tam, zmarznięte i zgrabiałe ręce, a na koniec bardzo pusty brzuch. Co robić, czasu brak, w torbie pusto, a moje własne nogi niosą mnie do sklepu gdzie znajduję To (foto poniżej). No, proszę Państwa to się nazywa wielkie chrupanie. Trzeba mieć koniecznie gorącą herbatę pod ręką. Ja mam teraz i jedno i drugie:)

W sesji wystąpili najnowszy ptasiek, kaczuchny oraz pracowniany stołek.
Tymczasem życzę Wam miłego tygodnia, pa.

Zdarzyło się podczas tej jesieni.

2011-11-15T08:04:00.014+01:00

Niektóre dni szczególnie różnią się od innych, a to za sprawą udanej pogody, a to za sprawą wyjątkowych spotkań, niespodziewanych zdarzeń i tak dalej. Czasem ich niecodzienność wynika z przedziwnego uczucia "deja vu". Zdarzyło mi się to ostatnio dwa razy. Raz podczas rozmowy telefonicznej, a raz na jednym z naszych spacerów. Za pierwszym razem miałam uczucie, że rozmawiam z kimś bliskim, chociaż to była zupełnie obca (choć przemiła) osoba. A za drugim przeniosłam się do czasów mojej szczenięcej młodości i stałam pod niewysoką jabłonką w sadzie. Gdzieś obok stała stara drabina, a ja zastanawiałam się czy wdrapię się co najmniej do połowy drzewa. To było świetne zresztą jak cały spacer. W sezonie jesiennym było ich całkiem sporo. Trochę po miasteczku, trochę zwiedzając okolice. Zawsze idąc prześwietlonymi przez słońce trasami. Bywało, że z ciężkim sercem, ale uroda świata potrafi skierować myśl ku dobremu.

"Schody do nieba", któż nie chciałby się na nie wdrapać:)

U nas coraz mroźniej. Zimowe kurtki wiszą na wieszakach, buty z misiem i kozaki stoją w równym rządku, ciepłe czapy i szaliki są w pogotowiu, jesteśmy przygotowani:)
Miłego dnia Wam życzę.
Tymczasem pa:)

Deser:
Moja króciutka wymiana zdań ze Stasiem:
-Mamo mam dla ciebie prezent
-Ach, dziękuję...a co to jest?
-Podwozie traktora
Zrobione własnoręcznie dodam:)
Dostaliście kiedyś taki upominek? Co tam kwiatki i laurki;)

Jelonek czy Daniel. Dobre pytanie:)

2011-11-10T13:34:00.009+01:00

U Was też powiało chłodem? Mamy drugi tydzień listopada, a ja z prawdziwym zaskoczeniem obserwuję na termometrze tylko dwie kreski na plusie. Tegoroczna jesień pokazała się od ciepłej strony i zdawać by się mogło, że tak już zostanie. Dzisiaj miało być o naszych jesiennych spacerach. Będzie następnym razem, a teraz mam jeszcze "ciepłe bułeczki" prosto spod pędzla:)
Ostanie Little collection. Jelonek, który prawdopodobnie jest Danielem inspirowany jest przepięknej urody zdjęciem. Nie mogłam się doczytać jak to dokładnie jest, chociaż skłaniam się ku drugiej opcji. Niesamowite jest w jak uroczej pozie zasnął. To moja ulubiona praca na ten czas. Jakoś przybliża mnie do świąt.

W moim szkicowniku nie za wiele się dzieje. Zawsze żałowałam,że nie potrafię rysować w dowolnym miejscu i w dowolnej sytuacji, a już z wielką trudnością mi to przychodzi gdy ktoś patrzy. Tyle rzeczy umyka, a ja czasem jestem powolna jak żółw. Za oknem w najlepsze hula wiatr i sprawia, że marzę o gorącej herbacie. Zaraz sobie zaparzę, a potem zacznę myśleć o "zimowych opowieściach". Dawno nie było "Malowanych opowiastek", a może pojawi się coś całkiem nowego. Zobaczymy.

To jeszcze nie koniec. Korzystając, że ciągle jest jesień załączam dawne (nie prezentowane dotąd) prace. Mają już swoje docelowe miejsce w pewnym szczególnym mieszkanku, tylko ciągle nie mogą tam dotrzeć. Jak to się dzieje? Asiu jak tu zajrzysz odezwę się wkrótce:)

Właśnie mam przed sobą dymiący kubek pysznej, białej herbaty. Jest o co grzać łapki.
A wczoraj słuchaliśmy za Stasiem (znowu) Kubusia Puchatka (czyta Janusz Gajos) i wpadło mi w ucho jedno zdanie. Chcecie posłuchać jakie?
"Jest się tam gdzie chce się być. To się nazywa wyobraźnia". Bardzo je lubię.
Dobrze mieć takie miejsca prawda?
Tymczasem życzę Wam dobrego weekendu i dziękuję za coraz liczniejsze odwiedziny:)
Pa

Anna.

2011-11-02T12:28:00.006+01:00

To, co najważniejsze trudno opisać, trudno zmierzyć. Można to jednak objąć rękoma, wtedy gdy jest na to czas lub objąć myślą będącą wspomnieniem gdy innej drogi już nie ma. To co najważniejsze dotyczy nas i drugiego człowieka. Mieści się w sercu. Jak ciężko gdy po raz ostatni trzyma się drogą nam dłoń i wsłuchuje w ostatni oddech.
Kochana Ciociu, gdybyś miała być kwiatem z pewnością byłabyś różą, arystokratką pośród nich. Ty pewnie wolałabyś być makiem lub fiołkiem na skraju lasu. Polnym kwiatem. Mogłabyś wtedy śledzić taniec panien leśnych o brzasku i marzyć by chwycić wiatr. Pisałaś wiersze, nie od czasów szkolnych, później, lecz wspięłaś się na wyżyny tego gatunku. "Zapachu kaliny szukając po omacku", tak kiedyś określiłaś swoją drogę. Zbyt krótką by się spełnić....
Od czasu do czasu przywdziewałaś kapelusze i bluzki lila róż, ale tak naprawdę byłaś wędrowcem z plecakiem i kotem przy boku. Może stąd brał się ten Twój błysk w oku, ciekawość świata i ludzi. Pasja na życie i potrzeba tworzenia. Potrzeba piękna, choć często znajdowałaś je nie tam gdzie my. Umiałaś pochylić się nad człowiekiem, w końcu byłaś lekarzem i malarką, choć jednak bardziej poetką. Umiałaś dawać. Umiałaś dodawać otuchy.
"Noc wcale nie jest taka straszna, gdy ma się serce pełne
nut
i stado słoni
w zanadrzu,
każdy z nich zmienia się w razie draki
w słoneczko...
pachnące i ciepłe, niczym jabłko świeżo podniesione z trawy
słodkiej, rozgrzanej sierpniem jak sama słodycz Matki
Ziemi,
schowana tam-jak uśmiech
w starej twarzy
słonia;
jak w grubych zmarszczkach skóry
czułość rąk"

Dziękuję za wszystko, za Twoje ciepło i wrażliwość, za Twoje piękno, za to, że byłaś.

22 października tego roku odeszła moja ukochana Ciocia Ania. Była Kimś bardzo mi drogim.
* wiersz Anna Wanago

Powidełko:)

2011-10-11T14:27:00.009+02:00

Mamy jesień na całego. I bynajmniej nie chodzi mi o złoto rude plenery, ale o spadek temperatury:) U nas brrr zimno i mokro. Dzień pełen jest poszarzałych ulic i mżawki. Na razie nie ma mojej magii, której fragment pokazałam poprzednim razem. Prysła albo przysłoniła ją szara czapa chmur. W domu za to kuchnia chodzi pełną parą i aż miło pichcić gdy za oknem smętna aura. Nie wiem dlaczego, ale czasem lubię jak właśnie tak jest. I może magia właśnie paruje z garnka w którym pyrka powidełko:) W słoikach mam już przedostatnią partię śliwek. Miała być ostania, ale dziś jedna skrzyneczka sama wskoczyła do samochodu;) Jutro znów zakasam rękawy, by po trzech dniach zawekować je w słoiczkach. Zawsze lubiłam patrzeć, jak w moim rodzinnym domu, gotowe przetwory stały równym rządkiem na kuchennym blacie. Powidło śliwkowe to moje ulubione. Mogłabym je jeść prosto ze słoika i nim łyżeczka nie zastuka o dno:D

Miłej środy Wam życzę. Pełnej ciepła, dobrych smaków i zapachów.
Tymczasem pa

p.s
Z ostatniej chwili. Rzecz dzieje się przy wieczornej toalecie mojego starszego synka Stasia. Staś czyściutki, wypachniony i o ząbkach błyszczących jak gwiazdeczki mówi: Mamo, czy mogę coś dla ciebie zrobić. Hmmm, no nie wiem, a co na ten przykład. Powiedzmy tak trochę cię pomaluję. Moje protesty, że późno i po co tak na noc nie zadziałały i Staś zabrał się do dzieła. Musi być więcej ciemnego, tutaj na biało i takie barwne plamy (dobrze, że nie mam całej palety cieni;). Teraz policzki, ojej jakie to fajne tak malować nową mamę. Jeszcze cię uczeszę, dobrze i zobaczysz tata cię nie pozna. I nie poznał.....:))) A do tego dumał co my tyle czasu w tej łazience robimy:D Ano, mamy własne, ważne sprawy;)

Poniedziałkowy poranek.

2011-10-04T09:18:00.008+02:00

Czasami, kiedy mijam to miejsce rankiem przez jedną sekundę wierzę, że wszystko co niemożliwe stanie się możliwe, to o czym myślę i czego pragnę spełni się. Każdy smutek i niepokój ucieka, a ja znajduję w sobie dość siły, by się uśmiechnąć i powiedzieć, że jeszcze wszystko będzie dobrze.
Ten widok mam prawie każdego dnia. Jeśli przyjąć, że "człowiek ma w sobie milczenie morza, zgiełk ziemi i muzykę powietrza" to natura winna mieć na niego wielki wpływ. I jedyne słowo jakie mi się wtedy nasuwa to "dialog".
Ten obraz zamknęłam w kadrze wczoraj, dzisiaj akurat go nie było.

Reszta wczorajszego poranka była wyjątkowo miła, z nieodłączną filiżanką kawy w ręce, z przeglądaniem notatnika-szkicownika i z jesiennymi kolorami:)

Dzisiaj mam za to katar, ból głowy i syrop z cebuli. Buuu...
Jutro będzie z pewnością lepiej:)

Dobrego dnia!
Tymczasem pa:)

Spacery w małym miasteczku.

2011-09-30T12:54:00.015+02:00

Halo, witajcie w 273 dniu roku. Słońce, słońce i słońce za oknem:) Rano mamy lekką mgiełkę, szyby zroszone poranną rosą a potem miłe ciepełko. Uwielbiam światło padające na jeden szczególny odcinek drogi, gdy zawożę Stasia do przedszkola. To taki idealny kadr, do zapatrzenia. Powtarzający się i na który zawsze czekam. Może kiedyś uda się zrobić zdjęcie:) Pogoda nastraja nas spacerowo. Czasem spacerujemy razem, a czasem ja z Antosiem.
Lubię zaglądać do mijanych ogródków i obserwować jak ludzie porządkują swoje obejścia. Grabią liście, palą ogniska, malują płoty i czyszczą pomieszczenia gospodarcze . Blisko ogródków działkowych psy przyjaźnie szczekają , a przedszkolaki maszerują po kasztany i żołędzie. Małe skrzaty tupiące po kamyczkach:) Doprawdy zaprzyjaźniam się z naszym małym miasteczkiem. Właśnie mija równy rok od czasu naszej przeprowadzki tutaj z dużego miasta.

A poprzedni weekend spędziliśmy w rodzinnych stronach. Pogoda była piękna i wreszcie mogłam wybrać się na "szpyry"czyli targ staroci i innych klamotów. Grzebałam i kopałam w skrzynkach oraz pudełkach, ale za wiele nie wygrzebałam. Tak to jest w tym sporcie:) Jedynie taki o to dzbanuszek, skromniutki lecz słodziutki;)

Takie oto miseczki. Nic wielkiego, ale motyw uroczy.

I ten oto emaliowany kubełek z dzióbkiem, który jest po prostu doskonały. Pojemność 0,5 l i sprawdza się na wielu frontach;)

Przyjemności z samego łażenia miałam sporo, szczególnie, że potem poszłam na działkę by nazbierać malin i najeść się ich do syta:)

Tymczasem miłego weekendu życzę! Ma być słonko:) Pa!

Już tu jest.

2011-09-20T11:38:00.006+02:00

Szszszsz... Wiecie, u nas też już jest. Przyszła, w tym roku przynosząc na dobry początek ciepłe dni. Jesienna pora. Dziś w całej okazałości, bo od rana mży i siąpi. Mokry dzień. A ja w sobotę wypucowałam wszystkie okna, chociaż nie jest to moja ulubiona czynność;) W rezultacie nabrałam rumieńców, a okna nabrały blasku:) Widok za nimi choć jeszcze zielony, coraz więcej przybiera odcieni złotych brązów z tu i ówdzie pacniętymi żółtymi plamami. Zawożąc Stasia do przedszkola wypatruję mgieł. Najbardziej lubię gdy białe, puchate pierzyny unoszą się tuż nad łąkami. Trudno wtedy oderwać wzrok.
Na papierze też jestem ciągle bliżej natury, już takiej mało letniej. Dwie kolejne Little collection 89 i 90.
I uśmiechnijcie się :) W weekend ma wrócić słońce, a poza tym jesień jest fajna:) Ma dla mnie w sobie coś magicznego i tajemniczego. Kojarzy mi się z kasztanami w kieszeniach i stukotem obcasów na mokrych chodnikach. Spacerami bez lub pod parasolem wśród rudych liści, orzechami na stole i pomarańczowymi dyniami. I.... już kończę, bo będę tak wyliczać i wyliczać, a zaraz jadę po Stasia:)
Tymczasem życzę dobrego wtorku i miłej środy. Pa

p.s
Piszę na jednej nodze. Jak znajdziecie trochę czasu napiszcie co lubicie w jesieni, o ile lubicie:) Na pewno coś się znajdzie;)

M od kuchni:)

2011-09-13T13:05:00.016+02:00

Za oknem, za płotem, gdzieś w trawach i w domu cudownie świeci wrześniowe słonko. Lubię tą porę, ten miesiąc, szczególnie gdy jest ciepły. Słońce jest już niżej i nasze mieszkanie wręcz zalewa światło. Przez to czuję się raczej bliżej lata, niż jesieni. Tylko te chłodne poranki i wieczory zmuszają do zabierania ze sobą bawełnianych chust i rozpinanych sweterków:)
W domu również letnia atmosfera. Jeszcze czekam z układaniem jesiennych wianuszków i kompozycji. Raczej trzymam kwiaty w słojach lub butelkach i cieszę się pastelowymi akcentami. Lubicie astry? Ja bardzo i cynie. Może uda się je nabyć od jakiejś babuszki na ryneczku. I takie małe, białe kwiatki. Nie wiem co to, ale przepadam za nimi:)
Tymczasem pomyślałam sobie, że zaproszę Was do Manderlay od kuchni;) Jeszcze ciągle niedoskonałej, ale to przecież sama przyjemność dopracowywać ją i upiększać. Nie będę się rozpisywać ile czego brakuje i co jeszcze trzeba zrobić. Ważne, że już teraz nas cieszy i lubimy ją wszyscy.

Nasza kuchnia, co tutaj dobrze widać, jest otwarta na salon i dzięki temu, to tu tętni życie naszej małej rodziny i to tu najchętniej przebywamy:) Nasz stół ma tyle wgnieceń, że wygląda jakby miał dobrych parę lat, a nie rok:) Co tam, w końcu dom, to nie muzeum.....

Ten uroczy, lawendowy woreczek przybył do mnie od Oli. Dziękuję Ci raz jeszcze, wpasował się idealnie:)

A retro klamerki mam również od pewnej przemiłej osóbki, która podzieliła się ze mną swoją wygraną w candy. Dzięki wielkie Izuniu:)

A jakby ktoś chciał zajrzeć go garnka, to już piszę, że na dziś mamy zupkę prezydencką;), kotlet z ziemniaczkami i ogór kiszony (tegoroczny) czyli klasyk oraz szarlotkę na sypko dla łasuchów:)))

Tymczasem mówię pa życząc miłego, kolejnego, wrześniowego dzionka:)

"Niezapominajki to są kwiatki z bajki".

2011-09-01T20:37:00.011+02:00

Halo, witajcie. Dziś będzie trochę odświętnie, papierowo i dla mnie wyjątkowo. Ta pastelowa mozaika to ni mniej, ni więcej tylko kolekcja papierów mojego autorstwa. Zaprojektowana specjalnie dla Agnieszki z Makowego Pola. Muszę przyznać, że praca nad kolekcją była dużą przyjemnością. Wspaniale się ją projektowało. Mogłam tutaj swobodnie pomachać pędzlem i pozgrzytać piórkiem. Niezapominajki to taki wdzięczny temat i do tego bajkowy:) Malując kolekcję tak sobie właśnie myślałam, że siedzę w kapelutku nad potoczkiem, w trawie po kolana, pod ręką mam notes i patrzę jak stwarza się świat. Oczywiście troszkę żartuję;) Muszę jednak dodać, że ta kolekcja rzeczywiście jest "wyśniona", nie przeze mnie, ja ją tylko starałam się urzeczywistnić przelewając na papier:)
A tak prezentują się wybrane papiery:

Wszystkie będą dostępne w sklepiku Makowe Pole, gdzie bardzo serdecznie zapraszam, a tymczasem można je wylosować tutaj z jeszcze innymi specjałami. Zajrzyjcie tam koniecznie!

Tymczasem życzę miłego końca tygodnia:) Do napisania niebawem ,pa.

Misie, elfowa panienka i papeteria.

2011-08-11T18:49:00.011+02:00

Od czego by tu zacząć. Może od dzień dobry albo halo, hej:) Ten post zaczęłam pisać dobre dwa tygodnie temu, ale wracam do niego dopiero dziś. A mamy już koniec sierpnia. Za nami pobyt w rodzinych stronach. Letni, cieplutki i z komarami "jak smoki". Możemy powiedzieć "koniec wakacji" i zacząć myśleć o poważnych sprawach:)
Wracam jednak do początku czyli do dwóch nowych prac z cyklu "Little collection". Pierwsza całkowicie zainspirowana tym zdjęciem. Jestem zauroczona miśkami. Przy ich masie i sile jest tyle łagodności, przytulności i czułości. W mojej wersji szarość i błękit wprowadzają trochę chłodu, ale taki był mój nastrój przy malowaniu.
Druga praca jest zupełnie inna, bardziej bajkowa, kolorowa. Elfowa panienka. Odkładam ją na bok, będzie punktem wyjścia dla większego obrazu.
A jak już jestem przy malowaniu to wspomnę o swojej papeterii, którą zrobiliśmy wspólnie ze Stasiem z przeznaczeniem do różnych celów:) Był więc na początku zwykły papier i zwykłe koperty. Potem miska z kawą i herbatą (nie mogłam się zdecydować co lepiej farbuje), suszenie suszarką "wykąpanych" papierów, a następnie stemplowanie. Potem był list w kopercie, poszukiwanie skarbu i mała sesja zdjęciowa na koniec. Szkoda, że tego mojego Staśka tak raczej trudno zachęcić do manualnych zabaw. Cieszy mnie jednak każdy taki "zryw":)

Tymczasem życzę miłego tygodnia i oby słonko jeszcze nas nie opuszczało:)

Przychodzi taki dzień.

2011-08-09T21:44:00.010+02:00

Przychodzi taki dzień kiedy wszystko nabiera kolorów. Przychodzi taki dzień gdy słońce wędruje wysoko po niebie i daje nam prawdziwie letni czas.
Niedziela. Pobudka, śniadanko, to, tamto i owamto, msza w pobliskim kościółku i spontaniczny, piknikowy plan w drodze powrotnej. "Wyjdźmy jak najszybciej i nie planujmy zbyt wiele. Szkoda dnia, szkoda czasu". Zupełnie jakby nas ktoś gonił. W domu następuje wdrożenie planu "A". Szybkie pakowanie koszyka. Owoce, kanapki i czarna kawa. Spienione mleko po śniadaniu wędruje do słoika. Filiżanki, talerzyki, ściereczka czyli zestaw podstawowy. Micha pomidorów, ręczniki i jeszcze spódnica w czerwoną kratkę, letnie koszulki, klapki i pędem na nasz osiedlowy basen. I spokój, i woda, drzewa, rzeczka za płotem, jakiś leśny klimat. Radość wielka małych i dużych:) I śmiech, i piski, bo woda taka zimna i pająk tam chodzi.

Nie było ciasta, przygotowań i specjalnych smakołyków. Będą następnym razem, może jeszcze w tym roku. A jak nie, to mam ten dzień. Co prawda zdjęcia w pełnym słońcu i jakoś tak ich niewiele, ale od czego są słowa i wspomnienia. Takie wesołe, rodzinne chwile.

Kanapeczkę? Ja najchętniej wcinam z pomidorem i bazylią:)
Na końcu ja. Uśmiecham się szeroko, ale wierzcie mi, że niewesoło podrzuca się "tego Pana". Waży sobie, oj waży:))

Tymczasem pa.

I z powrotem.

2011-08-05T18:33:00.010+02:00

Halo, halo! Jesteśmy. Oczywiście już jakiś czas, ale on (znaczy się ten czas) tak szybko mi umyka. To co miało być na dziś niepostrzeżenie przepływa na jutro, pojutrze i tak bywa, że leci dzień za dniem. Za nami wspólnie spędzone chwile. W słońcu, w deszczu i z burzami budzącymi nas po nocach. Potem deszczu było coraz więcej, a słonka praktycznie wcale. Ach, ta pogoda, szkoda, że nie można się z nią jakoś dogadać:) Tak więc byczenia się pod jabłonką nie było za wiele, były za to spacery, wycieczki, domowe wypieki w kuchni opalanej drewnem i chodzenie po trawniku jak gąbka:) Pod naszymi oknami rosły ogromne niebieskie hortensje, a wokół okolicznych domów malwy. Lubię je bardzo, podobnie jak "warszawianki', których nie widuję teraz zbyt często. Mimo zmiennej, chmurnej i mokrej aury odpoczęłam. Mam niedosyt słońca, ale dzięki temu maksymalnie wykorzystuję każdy ciepły dzień, jak wczoraj, jak dziś. Jak myślicie będzie u nas jeszcze gorące lato? Liczę na nie bardzo, bo jeszcze mamy w planach wyjazd w rodzinne strony.

Z wakacji przywieźliśmy skarby i przechowujemy je w wielkim słoju. Zawsze podobały mi się takie szklane "światy" i zbieranina darów natury. Z tych patyczków może zrobimy coś w któreś deszczowe, jesienne popołudnie.

W domu "zebrałam" nasze koktajlowe pomidorki, których mieliśmy całą miseczkę:) Były całkiem smaczne więc może w przyszłym roku powiększymy naszą balkonową hodowlę:) O więcej ziół również.

Tymczasem mówię Wam pa pa i równocześnie bardzo dziękuję za przemiłe życzenia wakacyjne:D Jestem pewna, że to zaglądające do nas słonko było od Was:-) Serdeczne słowo dojdzie wszędzie i przyniesie ze sobą uśmiech:)
Dobrego weekendu!

p.s
Na razie mam mało zdjęć, bo złośliwie nie chcą się zgrać:( Mam nadzieję, że jednak się uda.

Za obłoczkiem...

2011-07-16T23:09:00.002+02:00

Mija właśnie sobota. Mamy kolejny letni wieczór. Ciepły oddech ma ziemia, ale podobno jeszcze tylko dwa dni. Potem znowu odwiedzi nas deszcz. Dzisiaj wcale, ale to wcale się tym nie przejmuję, bo torby mam już spakowane i jutro jedziemy na wakacje! To będą wczasy "pod jabłonką" w bardzo pięknym miejscu:) Tymczasem ugotowaliśmy ostatni kompot, zerwałam ostatnie listki bazylii, zjadłam pierwszą morelę i zrobiłam knedle:)

Wyjęłam i zapakowałam moje nowe, koszulowe nabytki w "łączkę", idealne na kocyk i drewnianą huśtawkę.

Obowiązkowo przewietrzyłam moje chusty z frędzlami.....

zaopatrzyłam się w czerwone akcenty i zostawiłam ostatnie szkice na tablicy.

Teraz już tylko głowa w chmurach i pogoń za obłoczkiem:)

Zostawiam Was z dobrymi myślami, kolorowymi dniami, letnimi wieczorami i radosnymi humorami:)
Pozdrawiam ciepło i miło!
Tymczasem Pa

Mali czytelnicy.

2011-07-12T12:46:00.010+02:00

Dzisiaj słów kilka o moich małych czytelnikach. Jak niektórzy już wiedzą jest ich dwóch. Jeden większy, drugi mniejszy. Większy jest już z książkami "za pan brat". Razem "łykamy" kolejne pozycje i mówiąc krótko uwielbiamy czytanie. Mniejszy dopiero uczy się miłości i "szacunku" do książeczek;) Na górnym zdjęciu widać fragment miejsca gdzie można u nas znaleźć książki (chociaż u chłopców w pokoiku są one wszędzie) i tego, że spotkanie z nimi zaczyna się już z samego rana. Z książkami zaczynamy i kończymy dzień. Antoś (czyli ten mniejszy) ma już te swoje najulubieńsze. O czerwonym wagonie, o Mysi, o zwierzątkach. A starszy Staś? On lubi przeglądać nawet instrukcję do samochodu;) Lubi gdy czytamy razem, lubi sam wertować kolejne strony i lubi ich słuchać z płyt. O, właśnie teraz ponownie słuchamy "Kubusia Puchatka", którego czyta Janusz Gajos. Słuchaliśmy już tyle razy, że chyba nauczymy się na pamięć:)
A teraz mniejszy i większy w "akcji":)

Świeża dostawa literatury jest u nas zawsze z którejś z kilku bibliotek, do których należymy. Jedna jest tak dobra, że kupujemy coś tylko od czasu do czasu.

Z Antosiem ciągle uczymy się cierpliwości...

.... i tego, że książeczki się czyta, ogląda, a niekoniecznie zrzuca i zjada:D

Miłego dzionka szalonka:)
Tymczasem pa

p.s
U nas kolejny ciepły, duszny dzień. Ratuję się więc kolejną filiżanką kawy:) Ta, jest dobra na wszystko;)

Gdzie rosną poziomki.

2011-07-02T20:56:00.023+02:00

"Na wyprawę pójdą wszyscy?"-zapytał Staś w zeszłą niedzielę. No pewnie, odpowiedziałam. I poszliśmy. A raczej dojechaliśmy w pewne wcześniej sprawdzone na mapie miejsce. Następnie jedni zamienili samochód na pojazd dwukołowy, inni dwunożny, a jeszcze inni "wskoczyli" do plecaka i mieli wysoko punktowane miejsce;) To była spontaniczna wyprawa. I zarazem też wielka , bo Stasiu starał się ją pokonać na rowerze. Bywało różnie, z okrzykami radości gdy szło "gładko", ze łzami i tupaniem w złości gdy było "pod górkę". W sumie jednak bardzo dzielnie:) Tak, to była świetna wyprawa i odkryliśmy niezwykłe miejsce. Miejsce, gdzie rosną poziomki...

A takich pięknych miejsc, tutaj w naszej okolicy, jest pewnie mnóstwo. Wszystkie do odkrycia i wszystkie czekają na nas.
Miłej niedzieli!
Tymczasem pa.

Lato, lato, lato czeka...

2011-06-27T12:46:00.014+02:00

Na nas rzecz jasna. A my nie dajemy na siebie czekać. Jeszcze nie wyjeżdżamy, jeszcze nie pakujemy walizek, plecaków i koszy, ale smakujemy po troszku wakacyjny czas spędzając go na świeżym powietrzu i przede wszystkim (dla mnie;) na naszym balkoniku. Bo na naszym balkonie fajnie jest, bo słychać ptasi śpiew, sąsiada widać też, gdzieś szumi sobie las i pociąg gwiżdże w raz. Ach i powiem Wam, że to ostanie jest najzafajniejsze. Pociąg w oddali, stukot i świsty przenoszą mnie w inny świat, a raczej wprowadzają w pewien szczególny klimat. Czuję się wtedy jak bohaterka z książek Agathy Christie. Nawet śniadanko jem na słodko niczym Herkules Poirot;) Tylko to już inna historia i pewnie opowiem Wam ją przy filiżance herbaty któregoś letniego popołudnia:)
Powolutku nasz "podniebny salon" nabiera przytulności. Na razie mamy okrągły stolik. Wreszcie udało mi się go skończyć, pomalować, polakierować i dumnie wystawić na zewnątrz. Nabrał charakteru i lekkości, lubię go takiego bardzo. Bardzo!

Ponieważ marzą mi się tam również różne kamienie, bacznie wypatruję ich na spacerach. Mam jedno miejsce gdzie można znaleźć obłe kamyczki. Chciałabym jasne, piaskowe, kremowe, ale takich oczywiście tu nie znajdę. Pomyślałam więc, że może te ostatnio znalezione rozjaśnię, malując na niektórych motywy ziół. Pierwsza próba dokonana. W otoczeniu glinianych donic i prawdziwych ziół prezentują się tak jak widzicie.

Ulubione śniadanko. Grzanki z miodem i biała kawa.

Wafle z powidłem śliwkowym i długie podkolanówki, gdy chłodniejszy poranek.

I sezonowe podjadanie:) Czereśnie, czerwona porzeczka, agrest (na kisielki), zielony groszek, fasolka i wiele innych, to wszystko są smaki doskonałe. Tak doskonałe jak moje dwa kocurki, które zakradają się na balkon, by dokonać porannej toalety. Każdy ma swój dzbanek, w którym zanurza łapkę i myje słodki pyszczek;)

Tak, to są moje dzbanki do podlewania kwiatów (nie mam póki co konewki) i jak widać świetnie się sprawdzają:)
Dobrego tygodnia!
Tymczasem pa:)

Pewna myśl.

2011-06-19T22:11:00.002+02:00

Niedziela, schyłek dnia, kwiaty podlane, w zmarszczkach dłoni odnajduję jeszcze lawendowy zapach, kochane "Mopsy" w łóżkach śnią kolorowe sny, moja ulubiona lampka z nadpalonym kloszem już świeci, pomagając mi znaleźć właściwe słowa, a myśli uparcie galopują w przeróżnych kierunkach. Zawsze tak jest gdy chciałabym dużo napisać lub dawno nie pisałam. Jutro znowu wstanę mocno wierząc, że wiele można zdziałać uśmiechem albo przynajmniej patrząc na świat tak jakby się do nas śmiał. Oczywiście to prosta prawda i zwykła rzecz. Tak oczywista i prosta jak to, że najlepiej smakuje domowe ciasto na świeżym powietrzu, z filiżanką kompotu np. z rabarbaru.

I że wielką frajdę może sprawić nowy obrusik na stole, ciągłe balkonowe przemiany, wzrosty i przyrosty, kanapki znikające w błyskawicznym tempie.

Badanie, obserwowanie i poznawanie.
Chwile zadumy gdy ciepło i gdy chłodny dzień zachęca do wyjęcia z szafy ulubionego szala.

I codzienność pachnąca latem, truskawkami, z piaskiem w szufladach, zdartymi kolanami i wielkimi komarami, których w domu mamy na pęczki.
Na tym się skupiam, gdy życie sprawia, że moje kroki zaczynają należeć do jakiejś staruszki.
A dziś niespodziewanie trafiłam do miejsca gdzie nie planowałam być. Mały, ceglasty kościółek (zresztą widziałam i mijałam go nie raz), małe okienko, stare, co poniektóre zgarbione drzewa, zamglone niebo z siwymi chmurami i lekki wiatr wlatujący za kołnierz. Bajka? Krzyk i śmiech dzieci, i uczucie jakby mimo złej aury setka motyli wzleciała do nieba. Niezbyt to mądrze brzmi, chcę tylko napisać, że czasem znalezienie się w pewnym szczególnym miejscu, o właściwej porze może wiele w nas zmienić, pokrzepić i pozwolić wrócić do domu sprężystym krokiem. To może być łąka, centrum miasta, ulica za rogiem lub jakikolwiek inny skrawek na ziemi.

W zanadrzu, poza tą krótką myślą, mam jeszcze królika Henia i jego bukiet z własnej grządki (laurka dla Chłopców na Dzień Dziecka:)

Moją drugą, letnią sukienkę, tzn. pierwsza jest w szafie druga na obrazku;)

I słonia, banalnie na szczęście. Dla wszystkich.

Dobrego wieczoru, śmiejącego się poranka i miłego tygodnia!

p.s
Czy śmiech nie jest jak kwiat? Taki szczery, spontaniczny niemalże zawsze rozkwita na twarzy.
Sprawia, że piękniejemy:)

Co nowego w niebieskim pokoiku.

2011-05-22T20:13:00.013+02:00

Tak naprawdę to mamy tu tylko troszkę nowości. Pokoik przechodzi maleńkie metamorfozy, ale i tak nie jest to wersja ostateczna. Czekamy na pożegnanie małego łóżeczka, a potem "wjedzie" biurko i inaczej zorganizujemy przestrzeń. Póki co pojawił się biały regał na klocki, misie i patysie:) Malowany był przeze mnie więc nadałam mu ciepły odcień bieli. Na stasiowym pięterku wylądował nowy obrazek, ćwiruś i girlandka. Z tymi dodatkami i z dużym wiklinowym koszem zrobiło się trochę jak na party w ogrodzie:) Łóżko piętrowe tylko pobejcowałam. Na początku chciałam je zrobić w trzech kolorach. Brąz, złamana biel i niebieski, ale pomyślałam, że będzie za dużo chaosu. Dzieciaki i tak wprowadzają spory zamęt:D

Na wspomnianym już obrazku jest jabłonka, drabina, latawiec i girlandka oczywiście, która miała tworzyć całość z tą uszytą. Niestety nie wiem jak to się stało, ale zaginęła mi reprodukcja tej "malowanej opowiastki" zrobiona przed oprawą i musicie uwierzyć mi na słowo:) Teraz trudno złapać ostrość i pstryknąć dobre foto:(

Dolna "loża" czeka na Antosia:) Mamy tu prawdziwy misz masz prawda?

Z ulubionych nowości mamy blaszaną reklamę maślanych herbatników Leibniz. Świetna jest i bardzo tu pasuje:) Naszej biblioteczki nie pomalowałam, dzięki wielkie za tą radę! I nawet drzwi zostawiłam w spokoju;)

A tu na Waszą prośbę z szerszej perspektywy. Na razie tak się prezentuje. Ścianę z komodą i obrazkami już pokazywałam. Można zerknąć tu.

Koło kanapki zazwyczaj był stolik, ale teraz dostał "nóg" i wędruje po mieszkaniu:) Aktualnie wylądował na balkonie.

Moje kanapowe Chłopaki i zachód słońca z dachowego okna. Nasz codzienny spektakl.

No i mamy koniec weekendu. Też mieliście tyle słońca? Burza gdzieś tylko poburkiwała w oddali, ale do nas nie przyszła:)
Dobrego tygodnia!
Tymczasem pa

Na łące, z łąki, koło drogi.....

2011-05-17T16:31:00.017+02:00

Halo, witajcie. Mam nadzieję, że dobrze się macie. U nas, pierwsze wiosenne spacery za nami, pierwsze wiosenne kwiaty stały już w dzbankach i dzbanuszkach, pierwszy raz włożyłam kalosze idąc rankiem do kościoła. Na pobliskim spacerze zobaczyłam po raz pierwszy figurkę, dobrze ukrytą i spoglądającą na pewną uroczą dolinkę. Prowadziła do niej kręta, polna dróżka chociaż my dotarliśmy do niej przez pole. U jej stóp była łąka w bieli. Piękny widok i szczególna atmosfera. Mam też nowy, dzienny rytuał wychodzenia rano na balkon. Opatulona w swój niebieski szlafrok i w czerwonych kapciach zadaję szyku przed... właściwie to przed nikim:) Taki łyk powietrza na dzień dobry i wysłuchanie ptasich opowieści. Tych ostatnich bardzo zajmujących, chociaż zupełnie niezrozumiałych:) Stawia mnie to "na nogi", bo ostatnio u nas trochę smutno.
Lubicie dmuchawce? Ja bardzo. I bez, i niezapominajki i bratki. Śpiewam ze Staśkiem "jestem sobie ogrodniczka, mam nasionek pół koszyczka" i tak mnie to cieszy, bo ja też mam już swoje kwiatki w naszym mini ogródku:) Przypomina mi to, że posadziłam jakieś nowe zioło i natychmiast zapomniałam jak się nazywa hmmm....

A żeby mi było raźniej i przyjemniej królik Henio też wziął się "do roboty". Co wyhoduje? Zobaczymy, cdn.

I zmierzch. Lubię tą porę, kiedy słonko idzie odpoczywać, a jest jeszcze ciągle przyjemnie. Ziemia pachnie wtedy wyjątkowo i dźwięki natury słyszy się wyraźniej.

Na dziś to chyba tyle.
Tymczasem pa:D

p.s
Zapomniałabym o bardzo ważnej rzeczy. Nie wiem czy wiecie (ale Stasiek wie i mi powiedział, a ja mówię Wam), że salmonella ma cztery nogi, aminokwasom nie wolno jeździć autostopem, a w naszym organizmie "kapsularze" pilnują porządku. Nie, nie zwariowaliśmy, tylko studiujemy "Było sobie życie":)) Pamiętacie? Był taki serial, a my mamy do tego książkę:) Słucham dzielnie o płytkach krwi, czerwonych krwinkach, fagocytozie i innych takich ważnych sprawach;)

Spod pędzla.

2011-04-28T20:02:00.011+02:00

Halo! Witajcie po świętach. Jestem z powrotem. We własnych czterech kątach, z takim niebem za oknem, z obowiązkową owsianką na śniadanie i kawą w ulubionej filiżance. Zapominam o miodowej babce o dziesiątej rano, poprawianej serniczkiem czy innym smakołykiem. Teraz jabłuszko i basta:) Pobyt w rodzinnych stronach upłynął nam rodzinnie, pysznie i szybko, zbyt szybko. Nie zdążyłam pójść na poranny spacer i nie uchwyciłam w kadr miejsc, które chciałabym zapamiętać właśnie o tej porze roku. Miejsc niezwykłych, dla mnie. I ta czarowna wiosna. Cóż, innym razem, może za rok. Nie mam zdjęć, ale mam coś spod pędzla.

I ze szkicownika.

To tak na dobry początek weekendu. By było słońce, kwiaty, spacer i może nawet kropla ciepłego deszczyku.
A jutro?
Nowy dzień!
"Dzień się budzi w kolorze słońca
W otwartych oczach ludzi
W ulicach aż do końca
Jak swój pomiędzy swemi hej, dzień budzi się na ziemi hej.
Dzień się budzi dzień już wstaje
Otwiera domy
Zabiera się do pracy jak stary nasz znajomy
Czy zdąży tak jak wczoraj hej
Ze wszystkim do wieczora hej (...)"

Ja na pewno ze wszystkim zdążę, taki mam optymistyczny plan.
A jak nie...
to trudno:D

Tymczasem Pa

p.s
I bardzo, bardzo dziękuję za Wasze życzenia świąteczne i ciepłe myśli!

Wesołego Alleluja.

2011-04-21T21:36:00.006+02:00

"Dopóki oddycham mam nadzieję. Dum spiro, spero." Autor nieznany

"Aby żyć, człowiek musi kochać i wiedzieć, że jest kochany. To miłość wlewa w nas nadzieję, a nadzieja pozwala żyć miłością." ks. Jan Twardowski

Moi Drodzy, przyjmijcie ode mnie życzenia zdrowych, spokojnych, radosnych, wypełnionych słońcem i nadzieją Świąt Wielkanocy. Smacznego jajka, lukrowego baranka, wesołego nastroju i suto zastawionego stołu.
Wszystkiego dobrego!
Karolina

p.s
A my jutrzejszego ranka wyruszamy w drogę. Te święta spędzamy w rodzinnych stronach. Rzadkie to ostatnimi czasy wizyty więc bardzo się cieszymy. Pozdrawiam ciepło, a tym którzy również wyruszają w trasę, życzę szczęśliwej podróży:)
Zostawiam Was z dobrymi myślami!
Tymczasem Pa

Ostatnie przed sezonem.

2011-04-14T21:10:00.007+02:00

Halo, witajcie! Jak się macie? Mam nadzieję, że dobrze:) U nas pada, pada, potem znienacka wyskakuje słonko, by po chwili znowu ciemne chmury sunęły po niebie. Jednym słowem kwiecień, plecień. Wczoraj było nawet trochę śniegu.....
A ja dzisiaj chciałam rzec słów kilka o ostatnich przed sezonem przysmakach ze słoika. Z naszej owocowej spiżarni, która aktualnie świeci już pustakami. Uwielbiamy dżemiki. Śliwkowe, porzeczkowe, wiśniowe i konfitury truskawkowe. Aktualnie ostały się śliwki i truskawki sztuk zdecydowanie za mało. Do tej pory nie robiłam ich sama. Mam dwie Mamy, które ochoczo smażą, a potem ładują do słoiczków wszelkie sezonowe dobra natury. Potem my dostarczamy skrzyneczkę, koszyczek lub inny zgrabny pakunek i te pyszne specjały lądują u nas;) Teraz mam jednak swoją kuchnię, większą rodzinę i miejsce na małą spiżarnię więc pomyślałam, że może popróbuję swoich sił:) Póki co z owocowych" przetworów" wraz Michałem robiliśmy wino;) Z winogron i wiśni. To był smak! Kiedyś to powtórzymy. Jak Antek podrośnie, może za rok.
Jejku, trzymajcie mnie za słowo, żebym chociaż jedną partię słoików zrobiła. Mam nadzieję, że "nie taki diabeł straszny"i jakoś się uda:)

Najpyszniejsze śniadanko świata, to takie na słodko. Z dżemikiem lub miodem na grzance;) A jak konfitura truskawkowa to tylko z mocną, czarną, gorzką kawą. To idealny zestaw o którym już kiedyś pisałam. Będę nudzić i przytoczę tę historię jeszcze raz:)
Moja Mama bywając u swojej ciotki mieszkającej bodajże w Kętrzynie, brała udział w tamtejszej celebracji parzenia i picia kawy. Ziarna tejże suszyły się na wielkim piecu, ciotka mieliła ją w ręcznym młynku, tak iż zapach roznosił się po całej izbie. Następnie gotowała ją w tygielku i gorącą (jak z piekła) oraz czarną jak smoła rozlewała do filiżanek, wyjmując do tego z kredensu najlepszą truskawkową konfiturę.
Dla mnie to opowiastka zasłyszana, ale od tej pory, gdy smakuję konfiturę to mam przed oczami ten obraz i czuję zapach kawy:)

Jutro ma pokazać się słonko. Mam nadzieję, bo weekend blisko!
Miłego piątku, dobrej soboty i spokojnej niedzieli!
Tymczasem pa:)

Coś w sam raz na poniedziałek.

2011-04-11T15:45:00.013+02:00

Dzień dobry. Nowy dzień, nowy tydzień. Niemrawe chmurki snują się po niebie, słoneczka jakoś nie ma za wiele, ale mi to nie przeszkadza. Wstałam dziś rano i tak sobie myślę. Ja to mam jednak dobrze na świecie. Świtkiem, gdy otwieram jedno oko do łóżka wpada Staś na przytulasa i 10 minut drzemki extra. Co prawda często gęsto marudzi gdy wstaje do przedszkola, ale wstaje:) Potem myk na nogi, po Antka i śniadanko, krzątanie się wokół wszystkiego, zwykła, codzienna rutyna i kawa. Cudownie! Książeczka, filiżaneczka i boski napój:)

To moja ulubiona filiżanka. Z niej wszystko smakuje lepiej. Czasem zabieram ją nawet w podróż.

Cudowna ta chwila trwa średnio od pięciu do dziesięciu minut. Potem pojawia się szpieg.
Sprawdza co tam czytam.

Zagląda co dalej, bo niezbyt ciekawie to wygląda.

A jak nic nie znajduje, od razu zagląda gdzie trzeba. Tu akurat mu się bardzo podoba, mi jednak mniej:)
I tak ostatnimi czasy jest codziennie:)

I szpieg we własnej osobie;)

Do czego zmierzam? Do tego, że Tosiek zrobił duże postępy. Mały dzielny człowiek radzi sobie coraz lepiej i pomału zaczyna zdobywać świat:) Ćwiczenia bardzo pomogły, nie potrafię opisać jak mnie to cieszy. Nawet dzisiejsza migrena mnie nie złamie. A żeby było już całkiem radośnie i słodko upiekłam ciasto marchewkowe a la Mimi. Moje tak pięknie nie wyrosło, ale jest pyszne, pyszne, przepyszne! Polecam:)

U nas za oknem coraz bardziej zielono. Domowy badylasek wypuścił listki. Stasiu wnikliwie obserwuje ten proces. "Rozwijać się", "wzrastać" to słowa, które nieodmiennie kojarzą mi się z tą porą roku. Mam je w głowie gdy patrzę na Chłopców.

Zostawiam Was z dobrymi myślami i życzę miłego tygodnia:)
Tymczasem pa.

"I love spring".

2011-04-06T16:25:00.012+02:00

Dzień dobry! Witajcie:) Dziś czas na zabawę. Zaprosiła mnie do niej Elle, a ja z chęcią się przyłączyłam. Oj tak, kto nie kocha wiosny! Ja uwielbiam. Temat jest prosty "I love spring". Świeżość, słońce, zieleń w chmurce z bieli, bladych różów i akcentami jaskrawej żółci. Z kosmatymi baziami i butami w piachu, po pierwszych wypadach na plac zabaw. Tak wygląda u mnie. Jeszcze taka skromna, wyglądająca spod suchych badyli z nieśmiałymi pączkami i zapowiedzią czegoś bardziej barwnego. Już jest piękna. I czekam na więcej;)

Przyczłapały też kaczuszki kałapuszki - jakby powiedział Staś:)

Ktoś się przyłączy do zabawy? Powinnam wywołać kilka osóbek:) To może Mimi, Llooka, Monique pokażecie Waszą wiosnę? Zapraszam do zabawy Dziewczyny jeśli tylko macie ochotę:)

Miłego dnia!
Tymczasem Pa:)

Mam pięć lat.

2011-04-04T20:34:00.005+02:00

Mam pięć lat i to jest tyle powiedział Staś pokazując na jednej ręce cztery palce, a na drugiej wystawiając jeden . I jestem młodzież. No jasne pomyślałam, mój mały już prawie dorosły człowieku. Dzień urodzin wypadał w piątek, dzień przedszkolny. Napiekłam imbirowych ciastek z cytrynowym lukrem i posypką do przedszkola, zapakowałam do puszki a następnie dobrze schowałam. To była tajemnica. Nie przypominaliśmy Stasiowi o jego Wielkim Dniu i miałam nadzieję, że nie zapyta nagle czy to już. Piekłam wieczorami, bo postanowiłam przygotować jeszcze kruche ciastka z waniliową nutą, no i torcik. Przynajmniej starałam się by mój wypiek tort przypominał. Stasiek dalej jest na diecie więc wszelki nabiał i kakao nie wchodzą w grę. Pobudka dla nas i dla niego była bladym świtkiem. Oczęta jubilata nie chciały się otworzyć, a na nasze sto lat zatkał sobie uszy rączkami:) Trwało to tylko chwilkę, bo zaraz podskoczył do góry, uśmiechnął się i spojrzał na świat. Z wielką powagą pomyślał życzenie (moment uwieczniony na pierwszym zdjęciu) i dmuchnął. Fuuuu.....Niech się spełni! Prezenty rozpakował kokosząc się w naszym łóżku, śniadanie zagryzł słodkościami i powiedział, że to piękny dzień. Zaczął się tak inaczej i wszystko było inne. W przedszkolu i po przedszkolu były jeszcze niespodzianki;) To był bardzo radosny dzień i bardzo fajne urodziny:)

p.s
Nawiązując do porannego wpisu melduję, że jednak dziś lunęło. Mówiąc ściśle zdrowo popadało, po bardzo ciepłym dniu. Jutro wypatruję bujnej zieleni, która teraz z pewnością się pokaże:)

Notesik.

2011-04-04T11:09:00.010+02:00

Halo, witajcie! Jaki dziś mamy piękny dzień. Po południu podobno ma padać, ale póki co nasze okna są pełne światła. O czym to ja dzisiaj chciałam powiedzieć. A tak, o notesikach. Już kiedyś wspominałam, że bardzo je lubię. Nie mam ich znowu tak wiele, ale zawsze przyciągają mój wzrok w księgarniach, w sklepach papierniczych i w wirtualnym świecie. Ten wpis poświęcam nowemu nabytkowi z racji tego, że ozdobiłam go sama:) Był sobie średni notesik w butelkowo, zielonej oprawie. Nie za mały, nie za duży, szyty i posiadający twardą okładkę. Dodatkowy plus to fajny papier z odzysku w środku. Idealny, gdyby nie ta trochę smutna oprawa i chęć posiadania czegoś w żywszych kolorach. Miało być tylko minimum dodatków, trochę papieru i jakiś jeden akcent. Wyszedł notesik w materiale z wieloma ozdobnikami i gumką na ołówek:) Przesadziłam troszkę, ale i tak go lubię. W końcu mamy wiosnę więc niech będzie sobie taki troszkę wariacki.

W tych egzemplarzach trzymam różne skarby. Zapisuję ważne i mądre myśli, czasem zwykłe banały, a jeszcze kiedy indziej pomysły i inspiracje.

Tego grubaska mam chyba jeszcze z czasów podstawówki. Mało wyszukany w środku, chociaż w swym wnętrzu skrywa kilka perełek:)
Na koniec powinnam dać dobry cytat, ale jakoś nic mi tutaj nie pasuje. To może opowiem ciekawostkę:) Jak z kalendarza z wyrywanymi kartkami. Coś odwrotnego do tematu dzisiejszego posta:)
"Plemiona mongolskie przekazują sobie raz do roku tekst, który liczy 4 miliony wersów. Mówiony jest 48 godzin".
Mam nadzieję, że nic nie przekręciłam:)
Miłego poniedziałku i jeszcze lepszego wtorku!
Tymczasem pa:)

To Miejsce.

2011-04-01T19:48:00.013+02:00

A to było tak... Pewnego dnia... nie tak też nie dobrze. To może tak. Moje plany a scenariusz jaki pisze życie to ostatnio dwie różne rzeczy. Ja chcę tak, a codzienność biegnie na wspak. No cóż z tym fantem począć. To, że wezmę się pod boki i tupnę nie pomoże. Więc cóż. Ano, my zrobiliśmy tak, że spakowaliśmy walizki, machnęliśmy ręką i pojechaliśmy na długi weekend na wieś. Do Naszego Miejsca. Oczywiście naszego duchowo, nie materialnie:) Do odrębnego świata, który jest wprawdzie niedaleko, ale ma na nas zbawienny wpływ. Lało i padało, że hej! Chmurzyska, mgły i kałuże. Chłód, ale tylko na zewnątrz. Bo dla nas, dla mnie było pięknie! Były nasze i moje spacery z głową w chmurach. Wspomnienia i ten czar, który działa. Była kawa z pianką i drożdżowe wypieki. Michał sam zakręcił ciasto i upiekł w kuchni opalanej drzewem. Trochę podymiło, ale gospodarz pomógł dobrze rozpalić i bułeńki wyrosły jak malowane:) Niezłe były;) Przyrumienione, z dżemikiem w środku i kruszonką na wierzchu.

Staśko popijał swoją inkę z ubitym mlekiem sojowym koniecznie z filiżanki i na spodeczku;)

Mnie zachwyciły oszronione drzewa i To Miejsce o tej właśnie porze roku.

No i tak, skoro padało, było też dużo błota. Niektórym zawodnikom to jednak nie przeszkadzało, a raczej dopingowało do zdobywania rejonów trudno dostępnych. Nie pytajcie o ubranie. Można je było potem postawić "na baczność" koło łóżka:)

Tosiek woził się w" plecaku". Bardzo polubił ten środek transportu. Podobnie jak jego Starszy Brat w jego wieku:) Takie wycieczki lubimy.

Fajnie było.
Po powrocie łatwiej było przeboleć, że nasz komputer padł i trzeba było kupić nowy, a tym samym prace w domu znowu przesunęły się na jakiś czas. Wypędzamy z naszych progów kolejnego wirusa i już mogę powiedzieć, że jest lepiej:) Tak, tak nawet jak zaczęłam pisać te słowa wyłączyli nam prąd. Myślę sobie "rany bąbel" napiszę choćby nie wiem co, ale później, skoro los tak chce:) Spokojniutko, już nic mnie nie zaskoczy. Tymczasem pozapalałam świece, a Stasio zachwycony biegał i wołał, że świetliki, i że pięknie. Potem prąd włączyli, a ja mogłam napisać to co napisałam. Spokojniutko....:)

Tymczasem pa:)
Dobrego, miłego, przemiłego weekendu!

Nastroje.

2011-03-13T20:20:00.009+01:00

Mamy koniec weekendu, wyczekane jedenaście stopni na plusie( hura!), zupełnie nie posprzątane w domu (a co tam, sprzątanie nie zając nie ucieknie), ale za to już noszony wiosenny płaszczyk na grzbiecie:) Mamy też za sobą spotkanie z rehabilitantem, który pomógł nam dobrać ćwiczenia dla Antosia. Antoszek niedługo po urodzeniu miał stwierdzoną asymetrię i obniżone napięcie nerwowe. Ćwiczyłam go do szóstego miesiąca, a potem wszystko wyglądało już dobrze. Teraz nie może "przeskoczyć" kolejnego etapu więc staramy się mu pomóc. Będzie dobrze, musi być! Jak wiem co mam robić i jak działać to jakoś mi lżej, łatwiej. Nagle mam więcej siły, chociaż zamartwiam się, czy wszystko robię dobrze. Chmury na chwilę się rozwiały i ogarnął mnie całkiem wiosenny nastrój. Zrobiłam kilka domowych ujęć, by zatrzymać ten moment. Wiem, że "nie zatrzymam bańki mydlanej na słomce", ale mogę ją opisać. A potem sobie powtarzać...

Nieważne czy deszcz, czy słońce ja czuję zmiany. Zamierzam otworzyć szeroko okna i wymieść wszelkie szarości i zmartwienia z codzienności, wyprać wszystko co przykurzone, by znów złapało kolor i świeżość. Otrzepać się wreszcie i z ufnością popatrzeć przed siebie:) Na razie mam takie mocne postanowienie!

I tu może się zmotywuję, by posprzątać swój pracowniany "bałaganios". Na zdjęciu go akurat najmniej widać:) Reszta jest po kątach i na podłodze więc trzeba być baletnicą, by dotrzeć do stołu:)
Wiem, wiem że dzisiaj znowu piszę z małym "smutasem" ale wrzucam "uszastych" na zgodę. Może być? Torcik z wisienką i piknik na trawie.

Jutro poniedziałek więc dobrego i miłego początku tygodnia Wam życzę!
Tymczasem pa

p.s
A z tym postanowieniem jak mi nie wyjdzie, to będę próbować każdego następnego dnia. Pomalutku, powolutku:)
p.s 2
I mój ulubiony cytat:
"To co zostało nam dane, zostało nam zadane"
Jan Paweł II

Lista życzeń.

2011-03-08T21:34:00.010+01:00

Właściwie to jeszcze trochę się waham coś dziś napisać...
Słowa muszą się oczywiście pojawić chociażby po to, by się z Wami przywitać. Witajcie ponownie, w ten piękny, marcowy dzionek, który już od rana oznajmia, że dziś mamy święto kobiet, dziewcząt i panienek. Lubię to święto i mam zamiar je dobrze wykorzystać. Mam Listę życzeń do spełnienia, zapisaną "czarno na białym". To chyba wielka zachłanność z mojej strony tak dużo pragnąć, ale co tam, wszak dziś mamy święto. Zapisane życzenia może się spełnią i przyniosą mi więcej ciepła, zdrowia, dobrych myśli, spokoju i siły, która pffff odleciała daleko. Ostatni czas tak mocno dał nam "w kość", że marzę o tym, by znów cieszyć się z drobiazgów i wszystkich małych rzeczy. Chciałabym pójść na długi spacer i jak zawsze mieć głowę wysoko w chmurach. Siedzieć o tam, na tym obłoczku, co porsche przypomina i dumać o rzeczach istotnych, i tych całkiem nieważnych, a jakże mocno zajmujących (wiecie co mam na myśli:)

Wpadać w zachwyt nad kocim garnkiem i....

próbować dogonić tęczę.
Wybaczcie ten ton i lekką melancholię. Tym razem nie sposób inaczej. Właściwie to mi troszkę pomogło:)
Oczywiście dla wszystkich wspaniałych Pań, które tu do mnie zaglądają mam najserdeczniejsze życzenia. Moje Drogie, trochę banalnie życzę Wam gwiazdki z nieba, która jak się okazuje jest w zasięgu ręki:) Dużo ciepła i nieziemskiej radości, którą daje.......no właśnie, niech każda z Was wpisze tu coś własnego, a ja Wam tego życzę:D Chucham, dmucham i niech leci gdzie trzeba;)

A na koniec nowe Little collection 75 i 76. Niedługo będzie więcej kwiatów i pojawią się też uszaści przyjaciele (mam nadzieję:)

I motto na najbliższy czas, jakby ktoś zapomniał (np. ja) "Niech uśmiech będzie naszym parasolem":)))
Tymczasem Pa

Cebula.

2011-02-14T11:05:00.012+01:00

Nie wiem czy dziś jest dobry dzień na taki temat:) Co tam, to będzie w końcu o czymś co bardzo, bardzo lubię. Wszak jestem zamiłowanym cebularzem. Cebulkę lubię duszoną i surową, białą, czosnkową lub czerwoną. Na kanapce z chrupiącego chleba, z masłem i grubo mieloną solą. I lubię też bączek nazywany po prostu szczypiorkiem. Od dawna chciałam sobie posadzić wyżej wymienione warzywo, by mieć coś pysznego na kromkę. Z wielu powodów trudno było jednak wybrać się do sklepu po gliniane korytko, które sobie wymarzyłam na ten cel. A czas leci. Jak tak dalej pójdzie, pomyślałam, to lato mnie zastanie. Zdarzyło się jednak, iż przeglądając książkę Jamiego Oliver'a zobaczyłam puszkę (zdjęcie powyżej) i jakoś pomysł sam się odnalazł. Puszka po pomidorach była za mała, ale całe szczęście mieliśmy zostawione większe puchy. Miały służyć do segregacji śrubek i kołeczków, a występują teraz w moim domowym ogródku. Zrobiłam dla nich cebulowe etykiety z datą posadzenia i ustawiłam na skrzynce w pracowni (w mieszkaniu mamy tylko jeden parapet zresztą już zajęty:) Teraz mam tam jak na grządce. Planuję jeszcze posadzić pietruchę. Potem będzie brakować już tylko królika;)

A ponieważ jest piękny, słoneczny dzień...

mam dla Was też cytat: "Każdy człowiek jest innym kwiatem w ogrodzie wszechświata. Dlatego emanuje sobie tylko właściwym pięknem" A. Różanek
I może jeszcze taki: "Kochać to nie oznacza dawać coś ze swego bogactwa, ale ukazać innym ich własne bogactwo" Jean Vanier
Miłego dnia!
Ciepła i radości wokół!
Tymczasem pa:)

p.s
Na bardzo miłe zaproszenie dodaję też moje puchy do wyzwania na Art Piaskownicy:) Tam to dopiero się dzieje w tym temacie;)

Restauracja pod babeczką.

2011-02-09T14:37:00.013+01:00

Napomykałam już o tej wyjątkowej restauracji. Otwarliśmy ją na naszych "salonach", chociaż należy ona do tych objazdowych;) W gotowanie bawimy się od zawsze, ale jakoś nigdy nie potrzebowaliśmy specjalnej kuchni i wielu akcesoriów. Tak było do czasu, kiedy w małej główce zaświtał pomysł na restaurację. Wtedy musiało być już i natychmiast. Co robić. W domu kończy się klej i taśma dwustronna, są za to pudła po przeprowadzce, materiały, zszywacz, guziki i nożyczki. No i czas, kiedy młodszy brat śpi. Rachu ciachu, pół godziny i gotowe. Krzywo, średnio ładnie, ale za to jak działa! Początkowo w kuchni pojawiały się tylko nietłukące rzeczy. Potem potrzeby się zwiększyły:) Nadchodzi moment gdy trzeba będzie znów zasiąść do maszyny. Owoców i warzyw nam brakuje:) Szkoda, że mam dwie lewe ręce do szydełka albo drutów. No jest jeszcze nadzieja, że gdzieś wypatrzę takie filcowe smakołyki.
W naszej restauracji są najlepsze babeczki i pracuje w niej najfajniejszy kelner w okolicy:) Wspaniale podaje do stołu i pomaga kucharce, która stara się jak może:) Dba by stół był ładnie nakryty, a do kawy podaje dzbanuszek z mlekiem.

Powyżej kucharka i kelner, w fartuszkach oczywiście. Poniżej ilustracja wyobrażająca naszą restaurację, chociaż przypomina bardziej kawiarenkę.
Teraz mogę spokojnie myśleć nad realizacją bardziej trwałej kuchni. Pomysłów jest mnóstwo i myślę, że zrobimy ją wspólnie:)
Na tym jednak nie koniec. Jest jeszcze jedna historia;) Następnego dnia po otwarciu restauracji okazało się, że Myszka potrzebuje domu. Pilnie! Dla siebie i swoich sióstr. Trzeba coś z tym zrobić powiedziałam. To dopiero była działalność ekspresowa. Jak patrzę teraz na ten domek, to aż mi się śmiać chce, taki on mało schludny i urodziwy (pisząc bardzo dyplomatycznie). To była jednak dla mnie ważna lekcja. Nie zawsze musi być idealnie, ładnie i jak z marzeń. Czasem lepiej pójść na kompromis w tym względzie. Czasem po prostu niewiele trzeba.

A teraz przepraszam Was Moi Drodzy, bo właśnie przed mój nos zajechała tacka z pysznościami. Prosto z naszej restauracji i przyniesiona przez mojego ulubionego kelnera. Na mój uśmiech odpowiedział: "Wiedziałem, że się ucieszysz jak przyniosę ci babeczki. Masz też kawkę w dzbanuszku i mleczko". Wie co lubię:D Czy to nie piękne?
Chwytaj dzień! Chwytaj chwilę!
Pozdrawiam Was wraz ze słonkiem, które jest z nami od samego rana:)

Urodzinowa lokomotywa.

2011-02-03T11:14:00.007+01:00

Dziś już czwartek, słoneczny czwartek i do tego luty, a tu jeszcze styczeń o sobie przypomina. Wracam do 26 stycznia, gdyż tego dnia nasz Antoszek miał swoje pierwsze urodziny. Ten mały "gość" jest spokojnym i radosnym maluchem. Niezłym, nocnym spaczem, co jest dla nas wielkim bonusem;) Poza momentami gdy jest mu źle, pogodnie i niespiesznie poznaje świat. Aktualnie najbardziej lubi klaskać i broić do spółki ze starszym bratem, który jest inicjatorem każdej takiej "imprezy". Uwielbia kąpiel ze Stasiem, bo można wtedy chlapać na całego i piosenkę "W leśniczówce za lasem...". Lubi zabawę w "kość" i melodyjne zabawki, bo można się do nich trochę pobujać. Książki lubi przede wszystkim nadgryzać, ewentualnie otwierać okienka jeśli takowe posiadają albo się za nimi chować, bawiąc się w "a kuku". Uparcie mówi "tata" skutecznie ignorując moje namowy do "mama":) I bardzo lubię moment tulenia się, gdy kładzie główkę na moim ramieniu. I jak cieszy się, gdy odkryje coś nowego i z jaką radością spogląda na brata. To wspaniałe uczucie patrzeć jak rośnie, jak wzrasta. Nasz Antoś:)

"Urodzinowa lokomotywa" z cyklu Malowane opowiastki.

Od wschodu do zachodu słońca.

2011-01-26T20:16:00.012+01:00

Mamy taki dziwny czas, jakby zawieszony gdzieś pomiędzy. Dzieje się tak z wielu powodów. Codziennie stojąc w oknie wypatruję czegoś na horyzoncie. Czekam na lepsze zdrowie i na jeszcze dłuższy dzień. Dzisiaj mamy wschód słońca o 7.25, a zachód trzynaście minut po 16 tej. lubicie kalendarze ze zrywanymi kartkami, które mówią nam o tym? Każdego dnia mamy jakąś minutę więcej:) Tęsknię już do jasnych poranków i filiżanki kawy ze wzrokiem utkwionym w przestrzeń. Czekam by złapać w locie tą radość życia, która zawsze budzi się wraz z wiosną. To takie uczucie jakby wyjść z ciepłej, ale ciemnej nory, po długim śnie, na jasny, rześki poranek i porządnie się przeciągnąć. I ziewnąć leniwie czując, że krew szybciej krąży. Póki co jeszcze zimuję mówiąc jak kaczka i posiadając nos jak piwonia:) I ożywiam nasze cztery kąty. Skromniutko, ale to zawsze cieszy :D

Kichający Stasiu nie chodzi do przedszkola, siedzimy więc sobie jak te trzy mopsy;) Od rana do wieczora przebywam w dziecięcej krainie. Otwarliśmy na naszych "salonach" restaurację "Pod babeczką" i serwujemy najlepsze omlety (i oczywiście babeczki) w okolicy:) W przerwach dzielna Brygada RR, którą również jesteśmy, zawsze kogoś ratuje. O tym jednak przy następnej okazji:)
Tymczasem Pa:)

p.s
Cytat na najbliższe dni:
"Ptak śpiewa nawet wówczas, kiedy gałąź trzeszczy, ponieważ wie co znaczą jego skrzydła".
Autor nieznany
Miłego dnia!

Gazetka, myszy i para kaloszy.

2011-01-20T09:27:00.011+01:00

Wynurzam się ze swojej norki, do której uciekłam na pewien czas:) Cóż, odezwały się dawne dolegliwości, pojawiły nowe więc zniknęłam z początkiem roku. Żeby jednak było o czymś przyjemniejszym prezentuję moją gazetkę. Gazetkę, która jeszcze jest, ale za chwilę jej nie będzie, ponieważ bardzo "mądrze" zrobiłam ją w poziomie zamiast w pionie (a tylko tak zmieści się na ścianie:) Jejku, jejku tak to czasem bywa, że coś się sknoci, a potem trzeba naprawiać:) W tym przypadku będzie to jednak całkiem fajne:D Moja gazetka z założenie nie miała być zbyt harmonijna, po prostu chciałam by znalazły się na niej różne inspiracje i ulubione motywy. Można znaleźć na niej wycinki ze starej gazety z 1998 roku, szkic, czarno białe zdjęcie robione jeszcze w ciemni, a przedstawiające pewne wyjątkowe miejsce i jeszcze kilka innych zdobyczy.
A tak dalej się prezentuje:D

Gazetka udokumentowana, można zmieniać:) Teraz mam już na nią zupełnie nowy pomysł.
W tytule posta jest jeszcze coś o myszach i kaloszach. Oto moje myszy:) Tupcio i Chrupcio (imiona zapożyczone:) Ostatnio było bardzo mokro i dość ciepło, zupełnie nie zimowo. Namalowałam więc parę myszy ze specjalną dedykacją dla tych, którzy chętnie wyszliby już do ogrodu w kaloszkach i z kubkiem herbaty w ręce, by oddać się swoim ulubionym, ogrodniczym zajęciom:)

Dzisiaj patrzę na termometr i widzę, że temperatura spada. Chyba wraca zima. Trzymajcie się cieplutko! Pa.

Nowy Rok puka!

2010-12-31T15:07:00.006+01:00

Witajcie jeszcze w 2010. Na podsumowaniu roku utknęłam na samym początku, gdy się do tego zabrałam. Zostawiam więc i idę dalej, do mojego słowa na 2011. Wybieram je trzeci rok z rzędu:) A będzie nim "poszukiwać". Z wielu powodów. Będę szukać odpowiedzi, nowych miejsc i wielu , wielu małych i większych rzeczy. Może to małe słowo da mi siłę napędową, będzie ukierunkowywać i sprawi, że nie będę tracić dnia. A jak znajdę coś fajnego to zapiszę i pokażę, tak jak te bańki mydlane, które widziałam na krakowskich plantach w środku zimy.
A w Nowym roku niech będzie z nami światło, ruch, śmiech i ludzie. To dobry przepis na pozytywne myślenie, na lepsze samopoczucie, na siłę i radość. By nie dać się ściągnąć w dół, gdy na horyzoncie zamajaczy wielki problem. Będę się starać, bo u mnie to zawsze "góry, doliny i przepaście". I dbajmy o siebie, bo jak ostatnio wyczytałam: "Udane życie (...) zależy od dnia codziennego. Nie odrzucaj tego jedynie dlatego, że marzysz o rzeczach nadzwyczajnych, wyjątkowych i spektakularnych. Dbaj o siebie, tak jak to możliwe w Twoim życiu, a samo życie Ci to wynagrodzi"(Ewa Woydyłło Osiatyńska).
Moi Mili, wszystkiego co piękne i tego co nadaje sens naszemu życiu. Czyli Miłości.
Jedziemy w Nowy Rok! Ziuuu.....z tym oto cudownym kaszlakiem:)

p.s
Muszę przyznać, że to był przezabawny widok. Ten żółty maluszek ciągnący sanki z rozradowanym malcem i mniej zadowoloną mamą:D Uchwyciłam tylko "tyły":(

Między Świętami a Nowym Rokiem.

2010-12-29T20:16:00.014+01:00

Za nami przemiły, świąteczny czas. Minął szybko, ale ciepło i rodzinnie. W międzyczasie zrobiło się "plusowo", potem posypało śnieżnym puchem, a teraz przed Nowym Rokiem nas zmroziło i jeszcze solidnie powiało. Nasza choinka dzielnie się trzyma, chociaż dół już obskubany, a igły lecą garściami. Chrupię ostatnie kruche ciasteczka z wisienką i muszę przyznać, że wyszły o niebo lepiej od poprzednich:) Mmmmm prawdziwie chrupiące.
Na lampie fruwają jeszcze papierowe ptaszki, które zrobiłam według dawnych wzorów (jak koszyczki, czy łańcuchy z oczek). Moja Mama przypomniała mi, że kiedyś robiło się jeszcze ozdoby z wydmuszek. Ryby, jeżyki i inne stwory. Te pierwsze to nawet pamiętam:)

Po tym pysznym pierniku zostało tylko wspomnienie i to zdjęcie zrobione w ostatniej chwili nim zniknął:) A po Świętach mamy jeszcze światełka, pełno igieł świerkowych, cichą kolędę w uszach, bigos w słoiku, kręcącą się szopkę w naszym, nowym kościele i nutę refleksji, która jak gwiazda spada wieczorem po niebie.
Szykujemy się by pożegnać wyjątkowy dla nas 2010 Rok. A jak? Uwagaaaaaaa teraz patrzcie Gucio nadlatuje! Iiiiiii wspaniale się w tych czułkach prezentuje:) Tadam, Antoś jako Gucio. Mnie okrutnie bawią te zdjęcia, ale moja ocena jest mało obiektywna:)

Tymczasem Pa:D

p.s
"Światło, ruch, śmiech, ludzie-wszystko to nic nie kosztuje. Lecz sprawi, że z własnego życia wydobędziesz więcej". O tym już niedługo i o moim słowie na 2011! Jeśli o tym ostatnim chcecie dowiedzieć się więcej zajrzyjcie tu:)

Idą Święta.

2010-12-21T10:23:00.012+01:00

Idą Święta na które wszyscy czekamy. "Idą Święta, idą Święta każda buzia uśmiechnięta". Nadchodzi piękny czas, wyjątkowy czas. Już bardzo czekamy. Jeszcze tylko ubierzemy choinkę, przyniesiemy świerkowe wianki, powiesimy na krzesłach żywe, pachnące wianuszki.
Moi Drodzy.
Niech w Święta Bożego Narodzenia w Waszych domach zapanuje pokój i radość płynąca prosto z Betlejem. Gdy z pokorą i sercem pełnym nadziei będziemy wypatrywać TEJ Gwiazdy, wierzę, że da nam ona siłę i moc, by móc (jak pisze ks. Twardowski) tak" jak Maryja , rozpędzić się z niskiego miasteczka do wysokich gór".
Dużo zdrowia i ciepłych chwil spędzonych przy wspólnym stole. Hej kolęda, kolęda!
A dla tych wszystkich, którzy w te święta będą podróżować, by spotkać się z bliskimi życzę bezpiecznej i szczęśliwej podróży.
Radosnych Świąt!
Karolina

Stroimy nasz dom. Razem:)

2010-12-17T20:51:00.013+01:00

Pomyślałam sobie, że święta tak blisko, a ja tu tak mało o naszych przygotowaniach wspominam. No to się pochwalę, co stworzyliśmy razem:) Przedświąteczny czas płynie nam szybko, ale twórczo. Ich rezultat jest już widoczny w całym domu. Głównie działamy w duecie Mama-Staś. Nasz troszkę niecierpliwy i żywiołowy synek dzielnie sobie radzi z nowymi, plastycznymi wyzwaniami. Antek chętnie bije nam brawo, ale woli zająć się własnymi sprawami (takimi jak zapasy z butelką lub lokalizowanie paprochów na ziemi:)

Stasiek zaraz po przedszkolu wpada i biegnie po kopertę. Potem tylko małe "co nieco", kubek soku wiśniowego i siup, zabieramy się do pracy. Na zewnątrz śniegi, zaspy, bałwany, mrozy, a my tu przy stole wśród bibułek, farbek, sreberek staramy się jak najpiękniej ubrać nasz dom.

Zrobiliśmy też ciasteczkową rodzinę, w postaci imion odciśniętych w masie solnej. Nie tylko nas, ale również wszystkich nam najbliższych osób. Była zabawa ze składaniem imion w lustrzanym odbiciu. To wcale nie takie proste:)

U chłopców w pokoju wystroiliśmy zwykłe badyle. Wiaderko, bibuła, gałązki zza płota i można ozdabiać pierwsze drzewko. Po choinkę, świerkowe gałązki i wianuszki wybieramy się dopiero jutro, na pobliski ryneczek. Tymczasem do badylastego drzewka dodaliśmy wiszące, filcowe gwiazdki, aranżację z sankami i nasz osobisty, świąteczny misz masz gotowy:D

Trochę pstrokato, ale świątecznie i wspólnie:) Dzisiaj zaczęliśmy śpiewanie kolęd. Kolędujecie w święta? W moim rodzinnym domu raczej nie było to tradycją. A jednak chciałabym by śpiew pojawił się nie tylko z płyty. Może spróbujemy. Michał podarował mi kiedyś flet. Tylko co ja mam z nim zrobić, najlepiej grać, tylko jak. Może potrenuję:)
W ten weekend pewnie większość z Was ma mnóstwo rzeczy do załatwienia, upieczenia, wysłania, do machnięcia miotłą i pojechania po zielone drzewko. Niech więc się wszystko uda "dopiąć na ostatni guzik", a potem nie zapomnijcie odsapnąć. A może już macie wszystko gotowe:) Miłego weekendu!
Pozdrawiam ciepło, bo u nas jeszcze jutro ma trzymać 20 stopniowe mrozisko.
Tymczasem idą Święta!

Gdzieś na skraju lasu stał sobie dom, a raczej domek. Niezwykły, bo z piernika.

2010-12-15T08:57:00.012+01:00

Już niecałe dwa tygodnie do świąt. Pomalutku dekorujemy i przystrajamy naszą przestrzeń, ale o tym będzie następnym razem. Dzisiaj będzie o domkach. Domkach, które stoją gdzieś na skraju lasu, a wokół nich cisza i śnieżna zima. Pierwszy domek pójdzie w świat ze świątecznym słowem. Chcemy podzielić się naszą radością , że w te święta jesteśmy już razem z Antkiem i tym, że mamy nasze Nowe Miejsce. Dom to dobra metafora, szczególnie na ten wyjątkowy czas. I chociaż nasze M to nie domek z piernika, to cieszę się z niego jak "wariat":) Poza tym zobaczcie naszą najbliższą okolicę, czyż nie pasuje do niej taki domek?

Drugi domek spod "jasnej gwiazdy" zdobi nasz kredensik. Ma tiulowe firanki, odświętne okna i drzwi, które stoją otworem przed każdym gościem.

Ten "bledziuszek" mimo chłodnej kolorystyki jest całkiem wesoły i ozdobię nim prezentowe paczuszki. Nad drzwiami tego domku przysiadł ptaszek, wyśpiewuje swoje trele na widok przybyszów:)

Na końcu "zeszłoroczek". Wskazuje nasz kalendarz adwentowy, który powstał z dużym opóźnieniem, ale jest, cieszy i skrywa w kopertach różne zadania dla nas:) Na taką formę kalendarza wpadłam w ostatniej chwili i nawet nie zdążyłam go pomalować. Pomysł z drzwiami żaluzjowymi wykorzystam jeszcze nie raz, zapewne do innych celów również:)

U nas znowu prószy, chociaż miało już przestać. Jakby ktoś nas zamknął w śnieżnej kuli i bez przerwy nią potrząsał. Obserwuję też kocury przez okno. Oj, okrągłe są i puchate. Oznacza to chyba , że będzie długa i mroźna zima:) Tak mówią...
Tym bardziej zapalajmy świece, światełka, pieczmy ciasteczka podśpiewując wesoło, rozgrzewajmy się gorącą herbatą, uśmiechajmy się do siebie i patrzmy życzliwym okiem na świat, nawet przez szklany ekran:D
Tymczasem pa.

Mali goście.

2010-12-02T14:32:00.008+01:00

Halo, halo! Mamy drugą połowę tygodnia, a ja zaczynam od naszego pomysłu na świeczki adwentowe. Do tej pory, każdego roku paliliśmy jedną dużą świecę. Tym razem tę jedną dużą zastąpiłam czterema maleńkimi. W foremkach do ciastek ładnie się komponują z blaszanymi cyferkami. Foremki to pomysł podpatrzony jeszcze na wiosnę, do wysiania w nich rzeżuchy:) Jak się okazało pomysł może być całoroczny. Szkoda tylko, że nie mam jeszcze nic zielonego. Już myślę o wianuszkach i pachnących gałązkach.

Do moich świątecznych przygotowań, które toczą się zresztą żółwim tempem, dołączył ostatnio ten mały obrazek. To takie małe życzenie, by w grudniu udały się w końcu długo planowane spotkania. Pierwsze już w ten weekend, tylko cicho szszsz....:)

Do nas też przywiało prawdziwą, śnieżną zimę. Biały puch leży wszędzie, a ja nawet w domu chucham i dmucham w ręce. Na razie bielutki świat podziwiam tylko przez okno. Dość często mamy za to małych, skrzydlatych gości. Płochliwi są bardzo i nieśmiali, ale może z czasem nie będą tak szybko uciekać. Sikorki, bo o nich mowa są bardzo wdzięcznym tematem, choć nie sposób dobrze im się przyjrzeć:)

To kto w weekend wybiera się na sanki albo na łyżwy? A może same piecuchy tu zaglądają:))?
Dla mnie najlepszy jest zimowy spacer, a potem myk w grube skarpety i gorąca kawa do łapki.

Pozdrawiam Was cieplutko:D

Kiedy brakuje słońca.

2010-11-25T10:26:00.010+01:00

Wczoraj zaczęło delikatnie prószyć śniegiem. Początkowo wszystko topniało, ale dziś rano gdy wyglądałam przez okno miałam już zimowy krajobraz. Ładnie, a nawet bardzo ładnie. Tylko słońca zaczyna nam brakować. Mało wychodzimy też na spacery. Doświadcza nas bardzo ten jesienny (teraz już zimowy) sezon. Chłopaki kichają, kaszlą, Antoś dodatkowo ciężko ząbkuje i tak mamy od września. Z całym rabanem na głowie, związanym z przeprowadzką, teraz czuję, że zaczyna być pod górkę. Żeby nie zamienić się w smutasa przyłączyłam się do zabawy jaką proponują dziewczyny z Art Piaskownicy. Temat jak dla mnie świetny, bo dotyczący światła. Mam już małą serię, powyżej jej prezentacja:) Stasiek był zachwycony rozwieszonymi lampkami. Postanowił, że najwyższy czas dekorować dom. Zaczęliśmy więc wycinać ciasteczkowe ozdoby z masy solnej:)
Poza tym jak tylko mogę zaszywam się w "moim miejscu" szumnie zwanym pracownią. Pokoik jest "międzynarodowy", bo jak się okazało wszyscy tu chętnie przebywają:)

Tutaj w spokoju notuję sobie wszystko w kilku różnych notesach i na kartkach. To niestety moja mania. Łapię pomysły nim odlecą, piszę długaśne listy rzeczy "do zrobienia". To dobre miejsce do malowania, tworzenia, nawet do prasowania:) To dobre miejsce, by próbować znaleźć swój głos. Ciągle go szukam, a może już znalazłam... W sumie to i tak chyba o to szukanie chodzi. I o ten kolejny krok do przodu:)

Cdn.
Tymczasem wkładajcie czapy i szaliki:) Macie zimę?
Pozdrawiam ciepło.
Pa, pa!

Moje ulubione.

2010-11-19T16:06:00.005+01:00

Po kilku burych dniach, dziś znowu zawitało do nas słonko. Nim sobie poszło zaparzyłam herbatę i wyjęłam moje ulubione, miodowe ciastka. Nie wiem zupełnie dlaczego tylko mi one smakują. Są pyszne. To jest teraz mój smak, zaraz po chlebie z czerwoną cebulą, posypanym solą i przykrytym kołderką z sałaty:) Szkoda, że powoli różne warzywa się kończą i trzeba wprowadzić menu zimowe. Osobiście w piątek wieczorem lub w sobotę rano siadam do kartki i ciężko sapiąc wymyślam menu (co brzmi bardzo szumnie ale chodzi o zwykłe obiadki) na cały tydzień. Potem piszę kilometrową listę zakupów. Też tak macie, coby nie biegać po sklepach w tygodniu, no i przede wszystkim, by kupić np. świeże jajka od "baby"?:) U nas tak to jest więc zaraz pewnie będę się mozolić nad listą przysmaków (mam nadzieję:) na najbliższy tydzień.

Zmieniając temat z kulinarnego na mniej "poważny", prezentuję zupełnie "niepoważne" Mysie. Wyjść z domu na taki wiatr? Czemu nie, przecież kubraczków im nie zwiewa;) Nie wiem czemu lubię ten temat. Jak wieje to wszystko wiruje i nabiera lekkości. Uciekają baloniki, spadają liście, coś się dzieje, jest jakaś dynamika. Tym niepozornym obrazkiem może wreszcie wrócę do malowania. Jak tylko czas pozwoli i ręka przypomni sobie jak trzymać pędzel i piórko. Bo troszkę jej się zapomniało:(

Miłego weekendu!

Niebieski pokoik.

2010-11-18T12:46:00.003+01:00

W niebieskim pokoiku Stasia i Antka jest jedna ściana niebieska, niebieściuchna po prostu. Resztę ścian pokrywa biel, która w pewnych miejscach ukrytych przed obiektywem, ma już ślicznie odbite podeszwy i inne wzorki:) W tym pokoiku mamy miejsce do czytania, skakania i siadania czyli mięciutką kanapę, na której od niedawna rządzi Pani Sowa Mądra Głowa. Nad kanapą wisi sobie szyldzik, który jest bardzo prosty do zrobienia, polecam:) Pod ręką są książki, m.in nasza ulubiona kolorowa seria.

Tak, a to nasza "reprezentacyjna" ściana z komodą, którą niedawno skończyłam malować. Cyferki No 1, 2 i 3 zrobiłam dzięki cudownym szablonom od Llooki. W planach mam jeszcze popełnić zegar przy ich użyciu. Właściwie to u Chłopaków jest chyba najwięcej rzeczy, które zrobiłam sama. To duża frajda dla mnie i nic nie szkodzi, że czasem coś wyjdzie krzywo:)

Takie ściany gdzie jest dużo obrazków bardzo lubię. Nasza czeka jeszcze na towarzystwo. Z prawej strony chciałabym namalować coś większego i bardziej kolorowego.

Ponieważ do tej pory pokazałam pokoik w którym "nie mieszkają" dzieci więc teraz prezentuję nasz podłogowy bałagan. Pokoik w większej perspektywie z biblioteczką, która "idzie pod pędzel". Drzwiczki (pisałam już o tym) będą w ptaszki, wyklejone tapetą, którą widać obok.

Większość zdjęć powstawała w pochmurny dzień, są więc trochę szare, brakuje im ciepełka.

Schowałam przed Wami łóżko piętrowe, też czeka na swoją metamorfozę. Powolutku, "robota nie zając, nie ucieknie":)
Tymczasem pa pa

W saloniku.

2010-11-14T16:10:00.012+01:00

Bardzo lubię paski. Podobnie jak kropki, kratki i kwiatki. Przeróżne motywy, ale tak, by nie było zbyt pstrokato. Wokół nas jest teraz trochę tego, trochę tamtego. Tu zakręciłam się dookoła naszego saloniku gdzie królują pasy. Jest tutaj dość pastelowo. I jasno, jasno! Ten pokoik przy ładnej pogodzie dosłownie tonie w słońcu. Uwielbiam to. Mamy też wesoły akcent. Widzicie słodkiego grubcia na wrotkach? Nie, to nie ja:) Zakupiłam tą karteczkę wieki temu (normalnie raczej tego nie robię) i tak jakoś znalazła ona tutaj swoje miejsce. Bawi nas i jest taka radosna.

Kredensik też tutaj zamieszkał (początkowo, wspominałam o tym, miał wylądować w przedpokoju). Malowany jeszcze dwukrotnie czeka cierpliwie na ciąg dalszy, czyli siatkę i wyklejkę. Moja Mama jeszcze od wakacji trzyma dla mnie lawendowy bukiet. Może już niedługo, jak nas odwiedzi, będę go mogła gdzieś tutaj wkomponować:) Lubię zapach lawendy i jej kolor. Lniane i bawełniane woreczki mam nią wypełnione i porozkładane w szafach.

Nie wiem jak u Was, ale u nas dzisiaj powiało wiosną. Było tak ciepło, że aż zarumieniło mi policzki:) Na pobliskim trawniku zakwitły stokrotki, a u nas w mieszkaniu obudziła się mucha i bzykała nam przy śniadaniu. Hmmm... Ciekawe czym pogoda zaskoczy nas jutro.
Miłego poniedziałku:)

Nowe okno na świat.

2010-11-04T13:20:00.012+01:00

Witajcie. Jestem z powrotem. W nowym miejscu. Teraz "nadaję"z małego miasteczka. Tak się cieszę, że mam już wreszcie otwarte okno na świat. Mogę pozaglądać Tu i Tam, zastukać w wirtualny parapet, no i mogę wrócić do Manderlay. A o czym to będzie dzisiaj? Dzisiaj to co wokół nas, nowe przestrzenie, inne kolory, dużo powietrza i światła. Mamy piękną jesień. Termometr odprawia prawdziwe wariacje. Nie miałam niestety zbyt wielu okazji do spacerów. Moc pracy przeprowadzkowej i "zakichany" czas z dziećmi sprawiły, że aparat poszedł w kąt, ale teraz wykorzystuję każdą chwilę. Poranki są tu dość mgliste, ale robią duże wrażenie. Delikatne kołderki unoszą się nad ziemią i wszystko wygląda jakby jeszcze drzemało. Pewnego właśnie takiego poranka, gdy wyjechaliśmy spokojniutko za bramę, przed nasz samochód wyskoczyła nagle sarenka. Popatrzyła z ukosa i pobrykała dalej. Jest to zupełnie nowa rzeczywistość dla mnie. I jest tu tyle rzeczy do poznania, odkrycia, do lubienia.

Teraz oswajamy codzienność. Tak dużo się zmieniło. Próbujemy znaleźć właściwy rytm godząc zwykłe obowiązki z wszystkimi, dodatkowymi planami jakie mamy. Jesteśmy na dobrej drodze:) I może teraz będzie trochę spokojniej.

A na dobre samopoczucie, powiem Wam w sekrecie, zaaplikowałam sobie zastrzyk słonecznej energii, nazbierałam trochę traw, schrupałam rumiane jabłuszko, powiesiłam sobie swoje słowo (harmonia) na 2010 rok na honorowym miejscu i upiekłam korzenne ciasteczka w nowym piekarniku (hura! wyszły jadalne:)

Do tego mamy rozpoczęty sezon dyniowy. Nie ma jak dyniowa z maślanymi grzaneczkami. Nic tylko "lizać paluszki".
Poniższa praca pochodzi z zeszłego roku. Też było dyniowo i pastelowo. W tym roku nie mam nawet jednego dyniastego zdjęcia:(

Posyłam moc ciepełka i serdeczności dla wszystkich, którzy tu jeszcze cierpliwie zaglądają jak i dla tych co może dopiero tu wstąpili :)
Tymczasem.
p.s
Jak wybierałam moje słowo na 2010 rok, to nawet nie przeczuwałam jak duże zmiany zajdą w naszym życiu i jak bardzo "harmonia" będzie mi potrzebna, by złożyć wszystko w nową całość. Miewacie intuicję, wierzycie w intuicję, kierujecie się intuicją?

Gdzieś pomiędzy.

2010-09-23T22:19:00.006+02:00

Ostatnie dni mamy skąpane w słońcu. Dziś termometr pokazał ponad 20 stopni cudownego ciepełka. Choćby nie wiem co, idziemy wtedy na spacer. Aktualnie jesteśmy gdzieś pomiędzy. Nie jesteśmy już TU i nie mieszkamy jeszcze TAM. Rosną nam wieże z paczek. W szafach, szafkach i szafeczkach ubywa dobra wszelkiego. Staramy się zwykłą codzienność pogodzić z dodatkowymi pracami. Różnie wychodzi:) A na razie chociaż troszkę tego co będzie. A będzie taki np. kredensik, bielony, który docelowo wyląduje na tle szaro błękitnej ściany. Może wykleję go od środka papierem ozdobnym i założę siatkę jak w starych bieliźniarkach, ale tego jeszcze dokładnie nie wiem. Mamy już samotną ścianę w paski, (cud tapetę) w saloniku i lampy w niektórych miejscach. W innych na razie będą straszyć żarówy:)

Ten stoliczek malowałam dawno temu. Zastanawiałam się czy nie przemalować środka trochę inaczej, ale chyba póki co zostawię. Pomaluję mu tylko nogi na jasno. W nowym miejscu będzie wyglądać dość egzotycznie, ale w sumie powinien pasować. I tak w mieszkaniu będzie wymieszanie stylów. Zresztą kto to wie!

Ptaszkowa tapeta jest już u Chłopców. Ciekawe jak będzie wyglądać w towarzystwie biblioteczki z drzwiczkami w tym samym motywie. W sufit wpuściliśmy dodatkowe umocnienie w postaci drewnianej belki i ta część ściany jest jeszcze nie wykończona. Podobnie zrobiliśmy w kuchni. Efekt drewnianych belek mile nas zaskoczył. Już je lubię. Wizualnie bardzo ociepliły wnętrze.

W "kradzionych" godzinach uciekam machać pędzlem. Odświeżam, ponownie maluję, ot chociażby takie półki, wieszaki czy deseczkę z której potem zrobię wieszaczek o różnych gałkach. Góra pracy przed nami, niektóre pomysły musimy odłożyć na później (aż podreperujemy finanse :) Jednak ja już się cieszę na tworzenie tej nowej przestrzeni. Na razie na zdjęciach jest dość surowo, ale to się szybko zmieni. Uwielbiam dodatki i szczegóły więc pewnie szybko na schodach, lampach, czy w innych miejscach zawisną jakieś "niezbędne, sezonowe dyndadełka":)
To na razie tylko tyle. W przyszłym tygodniu pewnie nadejdzie już "godzina zero" i na samą myśl "trzęsę portkami", bo jestem bardzo sentymentalna. Cieszę się na nowe i żal mi starego, które też było dobre, a nawet bardzo dobre. No, ale uszy do góry! Ze świeżą energią w nowy dzień!
Pozdrawiam cieplutko wszystkich tu zaglądających. A skoro mamy już jesień to przy okazji życzę dużo kolorów i słońca.
Jak ja lubię gdy mogę sobie zanucić: "dzień się budzi, w kolorze słońca, w otwartych oczach ludzi, w ulicach aż do końca, jak swój pomiędzy swemi hej, dzień budzi się na ziemi hej". I tym optymistycznym kawałkiem mówię Wam do usłyszenia hej!

Nasze rodzinne miasteczko raz jeszcze.

2010-09-10T21:42:00.011+02:00

W piątkowy wieczór, gdy cały mój dom już drzemie, snuję dalsze wspomnienia z Sandomierza. Z mojego rodzinnego miasteczka, w którym tego roku spędziłam trochę więcej czasu. Żałuję, że nie miałam możliwości pobiegać więcej z aparatem i ze szkicownikiem (za tym tęsknię bardzo). Chociaż pewnie wyszłam już z wprawy i należał by mi się solidny trening. Czy ja jeszcze potrafię tak na kolanie, na jakimś tam murku, czy pieńku i z wiatrem we włosach rysować? Kto to wie:) Tym razem zamieszczam zdjęcia bardziej monochromatyczne. Jak tak na nie patrzę, to widzę, że odzwierciedlają moje emocje i uczucia. Bo muszę się przyznać, że były też trudne chwile, bardzo trudne, ale o takich rzadko tu piszę. Lepiej zawsze patrzeć w tą jaśniejszą stronę życia i tak też właśnie staram się czynić:)

Podśpiewuję sobie pod nosem dalszy ciąg piosenki, o której napomknęłam w poprzedniej historii. Pasują jak "ulał".
"Tutaj
gołębie gruchają szeptem
wypatrując okazji do lotu...
Tutaj
uśpiony codziennym spokojem zegar
wskazuje jedną wskazówką czas przeszły...

w zapomnianych miasteczkach ludzie pamiętają o bliźnich
w zapomnianych miasteczkach czas płynie inaczej..."

Te urocze domki powyżej zdobią ścianę domku mojej mamy. Wszystkie "ułowione" na sandomierskich, cosobotnich "szpyrach". Ma już prawdziwe miasteczko:)

Z takich dobrych i ważnych wspomnień mam jeszcze jedno. Na koniec pobytu w Sandomierzu, przypadła nasza rocznica ślubu. To było wyjątkowe uczucie móc pójść dokładnie tego dnia, o poranku do kościoła św. Jakuba, gdzie sześć lat temu powiedzieliśmy sobie sakramentalne "tak". I do tego ten piękny kościół. I dominikanie...zakon, do którego mamy wielki sentyment. Niestety nie mam zdjęć, może następnym razem się uda:)

Miłego, cieplutkiego weekendu!
Pozdrawiam Pa.

A co ja lubię?

2010-09-06T09:50:00.004+02:00

Dzień dobry, dobry. Jakby tu DOBRZE rozpocząć ten tydzień. Może biorąc udział w jakiejś zabawie? Ot, np. zabawa w lubienie, to musi wprowadzić w dobry nastrój. Blogowe koleżanki Marta i Jaga zaprosiły mnie do zabawy w 10 x lubię. Tylko jak tu się zmieścić w tej skromnej liczbie. Pomyślałam, że nie będę wyliczać tych rzeczy o których już tutaj pisałam, które widać, że lubię. Spróbuję "ugryźć" temat inaczej.
Lubię:
Koszule, na sobie i na kimś. Jak równiutko wyprasowane wiszą na wieszakach. To mój prawdziwy bzik.
Śpiewać w kościele. Najlepiej na mszy dla dzieci. Wtedy człowiek reaguje spontanicznie, daje i przyjmuje radość, otwiera się na innych, śpiewa pełną piersią (nawet jeśli nie jest posiadaczem słowiczego głosu:)
Celebrować niektóre, codzienne czynności.
Dawać, ale i dostawać (takie tam np. słodkie buziaki, przytulasy, czy miłe słowa, które zawsze są dla mnie jak prezent).
Marzyć o rzeczach realnych i nierealnych, skacząc beztrosko wśród obłoków i wiedząc, że to mi wystarczy.
Słowa kocham cię i lubię, i uwielbiam, które mówi mi Staś, ale i sam na nie czeka. Niecierpliwie wypatruję czasu, gdy Antoś do nas dołączy.
Poszukiwać....
Wszystkie historie, które wymyśliliśmy ze Stasiem o myszce PiPi i Hipciu. To są bohaterowie dobrzy na wszystko, nasi naj, naj najulubiensi.
Spacery. Zarówno te z moimi trzema chłopakami, jak i te samotne, gdy myśl swobodnie ulatuje w przestrzeń.
Nasz mały świat. Świat, który tworzymy jako rodzina. Dla mnie to wielkie słowo i wielka rzecz. Czy jest coś przyjemniejszego niż móc patrzeć w roześmiane buzie drogich mi ludzi.
No i koniec, a jeszcze tyle rzeczy w zanadrzu. I tyle do lubienia. Nie była bym sobą gdybym jeszcze czegoś nie dodała. To już tak na marginesie. Poza przepisową dychą. Lubię czytać. I słuchać. Np. mądrych ludzi. Jeden z nich (Święty Tomasz z Akwinu) poradził co robić gdy ogarnia nas smutek (no bo pewnie najlepiej robić rzeczy, które się lubi). Między innymi zaproponował:
Primo: sen-trzeba się wyspać.
Secundo: kąpiel.
Tertio: rozmowa z przyjaciółmi i nieco wina.
Powyższy cytat jest wyjątkiem z książki "Sztuka owocnego życia" Jana Andrzeja Kłoczowskiego OP

Tak, to też lubię:)
I lubię gdy mogę Wam życzyć miłego poniedziałku:)

p.s
Powyższy autoportret zrobiłam już jakiś czas temu. Niech będzie jeszcze małym dopowiedzeniem.
p.s 2
Ta zabawa przypomniała mi Pollyannę, ktoś pamięta?

I na koniec nie wiem kogo zaprosić do zabawy. "Lubienie" rozpanoszyło się już po blogowym świecie i zupełnie nie wiem kogo mogłabym wybrać. Jeśli ktoś ma ochotę się przyłączyć to zapraszam. Fajnie jest to sobie zebrać w punkty. Planowałam jeszcze wersję obrazkową (tzn. fotograficzną). Może jeszcze ją zrealizuję:)

Nasze rodzinne miasteczko.

2010-09-03T22:14:00.010+02:00

"Malutkie miasteczka pachną jak stara komoda babci
Piernikiem i zakurzoną ciszą (...)" Nuciłam to przez cały pobyt tam i nucę teraz tu.
Mam takie miejsca w Sandomierzu, gdzie czuję właśnie taką atmosferę. A teraz wróciłam, jestem. Witajcie więc ponownie. W moim rodzinnym mieście czas płynął nam fajnie i przyjemnie, czasem leniwie, a czasem wręcz przeciwnie. Ponieważ byłam z chłopcami sama, wieczory poświęcałam na sprzątanie zakurzonych wspomnień, wertowanie albumów i zapomnianych kartek. Jaki ze mnie sentymentalny człowiek. Może dlatego, że za chwilę przyjdą kolejne zmiany. Rozpoczniemy jakiś nowy rozdział. Hmmm...
A na razie mój Sandomierz z chłopakami. Tak po troszku, bo będzie więcej:)

To nie nasz (ten wóz ) ale niezły - zabytek:)

Powyżej Stasiu przy miksturach. Nie wiem co mnie podkusiło, że wymyśliłam historię o "czarownicy brzydulicy nie złośnicy, ale za to kapryśnicy"( tu wyjaśniam, że uczymy się rymować) i potem moje drogie dziecko chciało już tylko mieszać błotko w misce z opowiadaną historią w tle:)
A Antek cały w komarach i z trzema zębami (teraz już czterema). Oj było to lato z komarami, było! Byliśmy jak te biedronki w kropki.
To było tyleż co, a teraz już takie chłodne wieczory. Mam nadzieję na ładny koniec lata czego sobie i Wam życzę.
Tymczasem miłego i słonecznego weekendu:)
p.s
Niedługo dzięki Marcie zagram w nową grę "Lubię..." Nie wiem jak to zrobię, bo już teraz trudno mi się zdecydować.

Letni ogród. Kolejne zapiski z Tajemniczego ogrodu.

2010-08-11T18:38:00.014+02:00

I znowu jestem w swoim ogrodzie. Tym razem na rozgrzanej słońcem trawie, z drewnianym płotem i malwami sięgającymi hen w górę. W cieniu starej jabłoni, pod którą spaceruje czarny kocur i ze złotym talerzem słonecznika. Z owocami nabrzmiałymi od soku, smakującymi samą słodyczą i niebem. Z kroplami deszczu i motylem, który uznał, że właśnie tu i teraz jest jego miejsce. Może przejdziecie się ze mną pod rękę? Pogoda jest akurat w sam raz na spacer. Chodźcie, zapraszam.

Dziękuję Wam bardzo za wspólny spacer (ja zrzuciłam sandały i maszerowałam boso:) Następny spacer będzie już pośród kolorów rudej jesieni. Pamiętajcie jednak, że furtkę zostawiam uchyloną, każdy gość jest tu zawsze mile widziany. W dzbanku na małym kominku stoi herbata, a i w pękatym słoiku jakiś herbatnik się znajdzie:)
Na koniec jeszcze kolejni mieszkańcy mojego Tajemniczego ogrodu.
Motyl i Tajemniczy ogrodnik. Obydwie prace są z 2007 roku.

Poprzednie zapiski można znaleźć tutaj:)
Teraz się już na jakiś czas pożegnam. Wkrótce zabieram chłopaków i wybywam do rodzinnego Sandomierza. W przestrzeń bez internetu i komputera. Za to z licznymi zwierzakami. Poza pięcioma kotami (Ritą, Benedyktem zwanym Beniusiem, Basią, Zuzą i Gizmem) moja mama posiada pieski w liczbie trzech sztuk. Są to psie damy Isia, Florcia i Klara. Będzie się działo:)
I oby słonko było z nami!
Bywajcie moi Mili.
Cześć i czołem:)

Moje niebo i o czym ćwierkają ptaszki.

2010-08-10T22:18:00.007+02:00

"(...) Zdumiewające słońce, co? Tak, jakby Bóg wrzucił do automatu błyszczącego miedziaka, by kupić nam za to niebo pełne gwiazd". E. Segal "Doktorzy"
Lubię to zdanie. Lubię za tego błyszczącego miedziaka. Przypomniało mi się ono dwa dni temu, gdy jadąc samochodem złapała nas gwałtowna burza, a potem wyszło piękne słońce. Mieniło się w kroplach wody na szybie, oślepiało oczy. Wspaniały spektakl natury. Teatr jednego dnia albo raczej jednej minuty. Powyższe fotki upolowałam właśnie w drodze, spontanicznie, nie myśląc o kadrze, jedynie o złapaniu chwili. Jak popatrzyłam jakiś czas później na zdjęcia pomyślałam sobie, moje niebo. W mieście rzadko zwracam na nie uwagę, brakuje mu perspektywy, oddechu. Ten widok sprawił mi wiele radości.
A na powyższych kadrach brakuje mi tylko ptaków siedzących na drutach.

Przyfrunęły do nas za to inne ptaszki. Prawda, że urocze? Tylko uwaga:) Ci skrzydlaci przyjaciele, to nie jest żadna grafika, tylko ni mniej ni więcej jest to tapeta do pokoju chłopaków. Pomyślałam, że może fajnie będzie wyglądał taki jeden pas tapety jako akcent, dekoracja. Tą tapetą zamierzam też ozdobić drzwiczki malowanej (jak tylko czas pozwoli:) biblioteczki, która będzie stała tuż obok ptaszkowego paska. A na tej biblioteczce będzie walizka (której nie mam) i model samolotu (który mam, drewniany z targów staroci, tylko jest on do pomalowania). Jaki będzie efekt, zobaczymy:)
Tymczasem,
dobranoc, pchły na noc, karaluchy pod poduchy...
Żartowałam (to by było do Stasia), oczywiście pozdrawiam serdecznie i miłego dnia życzę:)

p.s
I jeszcze jedno. Trochę odeszłam od pisania bloga jako co-dziennika - pamiętnika. Czemu? Bo nie ma czasu, bo za osobiście (ale co to właściwie znaczy), bo nie mam za wiele do powiedzenia i w sumie to nudno. Przychodzi jednak taki dzień kiedy muszę sobie coś zapisać.

Tak więc nota do samej siebie.
Mieszkając (jeszcze) w kamienicy gdzie na co dzień widuję właściwie tylko skrawek nieba, mam wrażenie, że jest ono tak daleko i TAK wysoko. Jest tam w górze, całkiem niedostępne. Jest tak daleko, że nie mogę go dosięgnąć. A przecież ono jest tak blisko. Może być blisko, po prostu w sercu mym...(jak mówi pewna piosenka). I nieważne w jakim aspekcie je traktuję. Religijnym, jako raj, nagrodę czy metaforę wolności, bo wolność to też stan umysłu i naszego serca.

Tra la la chłopaki dwa.

2010-08-05T18:59:00.011+02:00

Oj tak, dwa, a nawet mam ich trzech. Czy czuję się w związku z tym jak królewna? Czasami, jak słyszę :" Bo moja mama jest najelegantsza na świecie i ma najelegantszą fryzurę, poprawia się zaraz Staś - dobre sobie, patrząc na moją głowinę na prezentowanych zdjęciach:) Jest też najsilniejsza -mówi i daję mi sok koleżanki do otwarcia:) Mały dżentelmen, komplementuje na prawo i lewo, całuje koleżankę w rączkę gdy się uderzy. Dobry kolega, ale ten aniołek posiada również różki i można "często, gęsto" nadepnąć na jego wystający (diabelski) ogonek:) Antoś zapatrzony jest w brata jak w "obraz". Największe, najbardziej promienne i najgłośniejsze chichoty są właśnie dla niego. Jak Stasiu skacze jest ubaw "po pachy", jak mama albo tata tańcują są "nudy na pudy". Chyba tak to właśnie jest. Nasz mały człowieczek skończył właśnie pół roku. Słodziak jest z niego wielki i dosłownie, i w przenośni. Dość często ma ochotę na małe co nieco, w związku z czym cyferki na wadze rosną prędziutko i już przekroczyły dychę! To mniej więcej tyle co roczne dziecko:) Prawdziwa z niego baryłeczka. Od drugiego miesiąca rehabilitujemy Antosia. Pojawiła się u niego asymetria więc trenujemy dzielnie każdego dnia. Mam wprawę, Staśka ćwiczyłam do ósmego miesiąca, a było dużo ciężej, bo problem był poważniejszy. Teraz wszystko jest super więc mam nadzieję, że u młodszego brata też będzie dobrze:) Z naszych "osiągnięć" Antoszka turla się po podłodze i chwyta wszystko w swoje czepne łapki. Ha, milion razy sprzątam wszystko z dywanu, ale i tak zawsze coś dorwie. Wieczorem nasz bohater zamienia się się w Anciołka kręciołka, zdecydowanego podjąć walkę z kołderką:) Potem pada i zasypia snem sprawiedliwego.
I chociaż czasem mam ochotę głośno wrzasnąć, lub tupnąć nogami, to dobrze mi z nimi, z moimi chłopakami:) Dzień po dniu...
To tak trochę o nas:)
A skoro weekend wygląda już do nas zza chmurki, letni sezon mamy w pełni, to życzę samych słonecznych kąpieli i miło spędzonych chwil, najlepiej rzecz jasna w plenerze.

Jeszcze stare kąty, czyli historyjka pewnego zlewu.

2010-08-03T09:34:00.008+02:00

Halo, dzień dobry:) Mamy kolejny letni dzień, pełen codziennych obowiązków, oswojonej już rutyny i takich sobie różnych dylematów. Jeden z nich zaraz tu opiszę.
Jest ci to ni mniej, ni więcej tylko historyjka pewnego zlewu. Nie, nie jest to zwyczajny zlewozmywak, ale dość stary, żeliwny, sakrucko ciężki zlew. Nabyliśmy go kilka lat temu pod krakowską halą targową, na coniedzielnym targu staroci. Zapałałam do niego natychmiastową sympatią, a że nie był zbyt drogi "dobiliśmy" targu. Michał sapiąc niczym lokomotywa dodźwigał go jakoś do domu i tak jest z nami do dziś. Bardzo lubimy tego Pana. Za jego kolory, fakturę i formę. Aktualnie tak właśnie się prezentuje (patrz wyżej i poniżej:) W nowym miejscu planujemy mieć inną kolorystykę (to nie przeszkadza), ale nie mam na niego miejsca:( Zlew najładniej wygląda jak stoi na szafce, wtedy w pełni go widać. Na samych hakach nie może wisieć, bo jest zbyt ciężki. Stojąc na podłodze dużo traci ze swej urody. No, chyba, że miałby dużo przestrzeni wokół. Pewnie najlepiej wyglądałby koło domu. Moja Ciocia widząc ten zlew u nas, poprosiła bym upolowała podobny dla jej koleżanki właśnie z myślą o przydomowym miejscu. Do mycia warzyw, czy narzędzi. Cóż, domku póki co nie mamy. Więc co ja mam z tym "gościem" począć! Zabierać ze sobą z myślą, że może jakieś miejsce się jednak znajdzie? Z drugiej strony do nowego mieszkania wolałabym zabierać tylko "pewniaki". Ach, taki to dylemacik bardzo zaprząta mi głowę.
Zdjęcia za to mam i zostawię je sobie na pamiątkę:))

Pomarudziłam sobie troszkę:)
Miłego, letniego tygodnia.

p.s
Zlew dla Cioci udało mi się"złowić", ale już nie taki ładny. Jest to niewątpliwie kolejny punkt dla naszego. A może przesadzam przywiązując się tak do jakiegoś tam zlewu...

To będzie nasze nowe miejsce.

2010-07-28T21:17:00.010+02:00

Ostatnio nasze dni przepływają szybciutko obok siebie jak obłoki po niebie. Planujemy i załatwiamy, potem znów planujemy i ponownie działamy. Moje myśli, stół i podręczna teczka wyglądają tak jak powyżej. Znaleźliśmy nasze nowe miejsce, miejsce gdzie za jakiś czas zamieszkamy. Traktuję to trochę jak przygodę, dlaczego? Bo wyprowadzamy się z miasta! Zamieszkamy w małym podkrakowskim miasteczku:) Najważniejsze, że teraz będziemy mieć już własne cztery kąty. Więcej przyrody i ciszy. Dojdą więc tutaj wpisy z cyklu "o rany, rany, dlaczego ja wybrałam akurat te płytki":) Tak, tak wierzcie mi już nie raz złapałam się za głowę. Ale będą też tematy z nurtu tych "z głową w chmurach". Póki co najważniejsze i najtrudniejsze decyzje mamy mniej więcej podjęte i niedługo zabieramy się do realizacji naszych planów. Do wczoraj myślałam sobie, że to naprawdę wielkie wyzwanie dla mnie. Obgryzałam ołówki i powtarzałam sobie, no nic już mądrego nie wymyślę :) Od kłopotu wybawił mnie mój starszy synek ( na niego zawsze można liczyć). Stawia ci on przede mną mikrofon zbudowany z klocków i mówi: "Mamo śpiewaj". No dobrze synku-odpowiadam, tylko co? " Mamo, ucz się po prostu śpiewać jak Bono. Ja też się uczę". Ha, czy ktoś mi w tym momencie zazdrości? Teraz to mam dopiero podniesioną poprzeczkę:) Cóż, fascynacja U2 Stasiowi nie przeszła. Dość niezwykły język angielski słyszę cały dzień i do tego prośby:" Włączysz mi jeszcze raz tą piosenkę , tylko tą sensowną , dobra?" Bo u nas są albo sensowne, albo wcale. A te akceptowane do słuchania, to tylko wersje koncertowe:)

Znalazłam nasze stareńkie wspólne foto z jakiegoś pikniku. Nic się nie zmieniło:) No może poza tym, że młodszy brat wlepia w wokalistę swe wielkie ślepia i śmieje się od ucha do ucha.
A co do ostatnich dni to pora sucha zmieniła nam się na porę mokrą i kolejny dzień pada sobie deszczyk. Stuku puk, stuku puk o parapet puk, puk, puk... (tu zaklinam ten deszczyk coby już więcej nie padał).

W mieszkanku zrobiło nam się ciemno i trochę smutno, dlatego zapalamy lampki, lampiony i aktualnie zapalam też moją nową latarenkę. Jest śliczna i uwielbiam ją. Mimi dziękuję!!! To jest jedna z tych drobnych rzeczy, która bardzo cieszy.

Na zewnątrz i w domu zrobiło się chłodniej, popijamy więc herbatkę, zagryzamy drożdżowymi jagodziankami (od Cioci Uli, wielkiej specjalistki w tym temacie, ja nawet nie próbuję) i poprawiamy mirabelkami. Pycha.

Jutro ma już nie padać więc mam nadzieję wyruszymy w plener.
Serdeczności Wam posyłam, słonko świecące, a na dokładkę mirabelki słodkie i pachnące. Miłego tygodnia.
p.s
Nie wiem czy ktoś pamięta naszą tęczę. Była prawdziwym znakiem na niebie. Początkowo przyniosła nam rozczarowanie, ale tylko po to, by dać nam potem podwójną radość. Mam nadzieję, że teraz zamiast gór będziemy mieć już tylko małe schodki do pokonania.
Ależ się rozpisałam, chyba powinnam wrócić do częstszego blogowania, żeby wpisy nie były kilometrowe, bo kto to przeczyta:)

Letni kącik z owocową nutą.

2010-07-20T18:45:00.012+02:00

Halo, halo:) U nas lato, lato w pełni. Za oknem, w garnku, na stole, w wazonach i słoikach, w szafie no i rzecz jasna w wystroju naszych czterech kątów. Mam takie jedno, całkiem malutkie miejsce w domu, które wszyscy nazwali "wystawką":) Przechodzi ono sezonowe metamorfozy. Po prostu muszę mieć takie miejsce, w którym ciągle coś zmieniam, dostawiam, przestawiam. Tym razem mam letni kącik. Taki trochę owocowy sad. Tworzą go same drobiazgi zrobione własnoręcznie lub gdzieś wyszperane. Taka np. waza poniżej jest z sandomierskich szpyrów. Obtłuczona i z rysą, ale należy do moich najulubieńszych skorup w kuchni.

Domek powyżej zrobiłam już jakiś czas temu. Do całości nie do końca wpasował się kolorystycznie, ale za to klimatem bardzo. To mój jaśminowy domek z okienkiem na poddaszu:) Dobry Domek.

Wakacyjnych, ciepłych klimatów Wam życzę nawet jeśli aktualnie jesteście w domu:) Zapachów i smaków lata, ależ ich wokół dużo:D
p.s
W następnym poście opowiem o dużych zmianach jakie się u nas szykują...:) Pa

Tak na dziś. Co lubią dzieci a co lubi mama...

2010-07-07T15:41:00.011+02:00

Tak na dziś to lubię delikatne kwiaty. Do lekkich bluzek i powiewnych strojów . W moje aktualne nastroje wkradła się nuta romantyzmu. Nie wiem czy mi w nim do twarzy:) I zupełnie nie wiem skąd się wziął. U nas aktualnie panuje czas, gdzie wszystko wydaje się "stawać na głowie", a tu taka nostalgia...:) Tak wyszło, tak jest i tak to wygląda czyli moje expresowe broszki.

A innych delikatnych kwiatów to u mnie dostatek. Poniżej poranne zdjęcie mojego kuchennego bukietu. Czyż nie są to prawdziwie przyjacielskie kwiaty? Z tymi żółtymi oczkami jak promyki:) Zdecydowanie lubię na nie patrzeć.

I te tutaj, nie moje, wyszperane w sieci z fajnym, prostym pomysłem na wazoniki. Po prostu słoiczek owinięty ładnym papierem. Robiłam kiedyś coś podobnego z bibułą, ale ciekawy skrawek papieru, materiału czy tapety będzie chyba lepszy.

Wracając do tematu głównego czyli co lubią dzieci odpowiem, no najlepiej grzebanie w ziemi i wszelkie przyziemne roboty:) A przynajmniej te dzieci, które ja znam. A na pewno mój Staś.

I oczywiście babeczki. Bo mogą mieć różne nadzienie i wisienkę na wierzchu, i można je posypać czymś strasznie słodkim i kolorowym:) A jak się ich samemu nie upiecze, to można skoczyć do zaprzyjaźnionej cukierni i nabyć zgrabną paczuszkę:)

A potem zapakować do dużego słoja i mieć przysmak zawsze pod ręką, co z kolei bardzo lubię ja:)
Tych ulubioności jest znacznie więcej, ale niech będzie tyle na dziś:)
Miłych dni i słonka życzę:)

Zapiski z Tajemniczego ogrodu.

2010-06-24T09:11:00.019+02:00

Dla mnie jest to dziesiąty dzień zapisków, a podejście do tego tematu drugie. Wcześniej motyw ogrodu poruszałam tylko malarsko. Na dzień dzisiejszy mam całą kolekcję zdjęć, myśli i klimatów. Zupełnie nie wiem od czego zacząć. Może niech będzie tak:
Pewnego ciepłego, całkiem zwykłego dnia natknęłam się na uroczy okaz cynowej osłonki na kwiaty. "Piękna jesteś moja mała, pomyślałam, będziesz mieć w domu towarzystwo pod postacią dwóch cynowych bliźniaków. Będzie ci u nas dobrze.". Jak pomyślałam, tak zrobiłam. Zapakowałam nabytek do kosza i pojechałam dalej. Tak naprawdę wtedy się zaczęło. Mając w głowie tą piękną sesję, postanowiłam zrobić własną. Osłonce zrobiłam tylko jedno zdjęcie, ale za to brama do Tajemniczego ogrodu sama otwarła przede mną swe podwoje. Od tej pory na każdym spacerze szukałam mojego ogrodu. Nie jest to proste mieszkając w samym centrum miasta. Jednak jak dobrze się przyjrzeć...
to można odnaleźć tę czarowną krainę, krainę której ciągle na nowo szukam i do której tęsknię. W ogrodzie, w lekkich podmuchach wiatru historia sama się opowiada...
"Gdy się wchodzi przez bramę w murze, to jakby się weszło do tajemniczego miejsca, gdzie nic nas nie może dosięgnąć- nawet wiatr..." Autor nieznany.
Niech to będzie taki wypoczynek w wyobraźni.

Album pozostawiam otwarty. Ogród zmienia się przecież każdego dnia. Poczekam na koniec lata, potem na jesień i na uśpioną zimę. Aż zapełnię wszystkie karty i powstanie opasła księga. Ale zaraz, nie ma tutaj żadnych mieszkańców tego miejsca. Niech będą moi starzy znajomi: Elemelek, królik Beny i ważka. Takie miejsce potrzebuje swoich dobrych duszków.

A pamiętacie sekrety, które skrywało się w ziemi? Kolorowe szkiełka, trochę kwiatów i już mamy swoją małą tajemnicę, którą następnego dnia z drżeniem rąk odkrywamy na nowo. Zupełnie o nich zapomniałam. Czy teraz ktoś je jeszcze robi....?
Dobrego weekendu moi Mili.

Bajeczny bukiet i ważny APEL.

2010-06-17T09:37:00.007+02:00

Wracając z któregoś porannego spaceru (naprawdę porannego, bo zaczynającego się krótko po ósmej rano), natknęłam się na babuszkę z wiaderkiem pełnym kwiatów. I to jakich kwiatów. Goździków kamiennych. Nazwałam je sobie po cichu, bajeczne bukiety i musiałam jeden mieć dla siebie. Nie, przepraszam , nie dla siebie, dla naszego domu, dla nas. Wstawiłam je do szklanego, "żeberkowego" słoja i postawiłam na kuchennym stole. Jest piękny. I wiecie co? Idealnie skomponował mi się ze słowami, które od jakiegoś czasu brzmią w mojej głowie i pojawiają się, gdy po raz kolejny zaglądam do czyjegoś ogródka, czy mijam samotny, maleńki kwiatuszek dzielnie wyciągający główkę spomiędzy kostki brukowej. To moja inspiracja na dziś.

Na zakończenie mam ważny APEL. Apel Nerusia, ślicznego psiaka, który szuka domu. Proszę, popytajcie, podajcie dalej tą informację. Wiem, że jest dużo potrzebujących zwierzaków, ale jeśli ktoś by słyszał, że ktoś może by chciał przygarnąć tego pieska niech da znać. Wszystkie szczegóły na blogu Mimi.

Z góry dziękuję:)
Słonka na najbliższe dni życzę i serdeczności ślę:)

Elegancki Fryderyk.

2010-06-14T09:52:00.006+02:00

Na naszej kanapie wyleguje się teraz taki oto elegancik. Jest bardzo szykowny i wyniosły, ale pozwala się ciągnąć za ogon. Na imię ma Fryderyk i uszyłam go późnym, sobotnim wieczorem, gdy upał dał nam wreszcie trochę wytchnienia.

Psi przyjaciel dołączył do naszej "paczki", teraz brakuje jeszcze kocura "olewusa i kloszarda" oraz szczurka z kulinarnym zacięciem. Potem tekturowy parawanik, trochę scenografii i można bawić się w teatr. "Bo teatr jest po to, żeby wszystko było inne niż dotąd. Żeby iść do domu, w zamyśleniu, w zachwycie i już zawsze odtąd księżyc w misce widzieć". Bardzo lubię ten tekst i często go sobie powtarzam. Świat jest wtedy bardziej czarodziejski i kryje przede mną więcej tajemnic:) Do odkrycia rzecz jasna...

Powyżej mój niezbędnik krawiecki wystrojony teraz w truskawkowy motyw z krateczkową nutą. Do tego pękaty, truskawkowy igielnik i delikatna poduszeczka na kolorowe szpilki. Niezbędnik nie jest w stanie pomieścić wszystkiego więc szykuję dla niego do pary pudełko. Najlepiej w kratkę, ale nie mam na razie takiego papieru:(

Na koniec literka do antosiowego kącika. U Stasia wygląda to tak. Antkowi chciałabym to rozbudować o moje memo.
Pogodnego dnia. Pozdrawiam wszystkich:)

Krótki film.

2010-06-09T09:29:00.010+02:00

Uff, mamy prawdziwie upalne dni. Spalone słońcem i pobudzające do marzeń o mrożonej szklance wody z liściem świeżej mięty lub plasterkiem cytryny. Nasz wczorajszy dzień rozpoczął się bardzo fajnym spacerem. Wyruszyliśmy stałą trasą do czasu, aż na naszej drodze pojawił się plan zdjęciowy, zamykający część naszego szlaku. Kręcą film pomyślałam, to może popstrykam dziśj i ja. Temat: "Spacerując tędy i owędy". Powyżej przyczepa i motor należące do "filmowców".
Parasole i markizy to dla mnie barwne dachy miasta. Kiedyś muszę im poświęcić osobną sesję. Przy kutym płocie stał samotny, żółty jak jaskier rower. Niestety brak mi refleksu, by uwiecznić barwny rowerowy świat razem z ich właścicielami. A często są to prawdziwe osobowości i osobliwości:) Zapraszam dalej.

Wystawy sklepików i witryny restauracyjek łapią wszelkie refleksy, odbijają ciągle zmieniający się świat obok i łudzą innym światem.

Kwiaty swoją świeżością i naturalnym pięknem mówią: "zatrzymaj się, odpocznij, zostań tu chociaż na chwilę".

Tego dnia ludzie mijani po drodze stanowili ciekawą scenografię naszej trasy, podobnie jak drzewka, mury i wiekowe bramy.
Ktoś dobrnął do końca?
Pstryk!

Mam Cię:)
Miłego dnia:)

Ponownie zakwitły kwiaty.

2010-06-08T09:16:00.008+02:00

Mamy kolejny dzień, który ma dla nas w zanadrzu dużo słońca. Za chwilę pakuję antosiowe "manatki" i ruszamy naszym "cadilac'iem" w plener. Zaczyna być naprawdę gorąco więc lepiej wyruszyć na spacer rano. Moja kawa smakowała dziś letnim porankiem, co pozwala mi myśleć już o wakacjach. "Rozsypuję" tu dookoła moje najnowsze Little collection 72, 73, 74.

Na moich pracach ponownie zakwitły kwiaty w ogrodzie, wzeszło słońce. Czy też marzycie o leniwym popołudniu w cieniu drzewa z...tu każdy dopisuje swoje?
Miłego dnia z przerwą na snucie letnich planów:)

To jest piękny dzień.

2010-06-06T21:17:00.010+02:00

To był piękny dzień. A nawet dwa dni weekendu. Ciepło, cieplutko, ciepluteńko. Dni w prawdziwie złotej poświacie. Nawet sobotnie obowiązki i różne, bojowe działania "na froncie" nie zakłóciły radości i przyjemności z tego tytułu płynącej. Wreszcie moje pranie pachnie słońcem i wiaterkiem. Zachwyciło mnie to tak bardzo, że nawet góra prania nie była mi straszna, a była wielka:) (zazwyczaj jest:)) Wszystko wokół działało inspirująco. Dlatego też powstała szybka, spontaniczna praca z cyklu Day by day.
To jest nasz piękny dzień.

Bo jesteśmy razem. Na jedynym dziedzińcu jaki znam gdzie jest taka trawka.

Na przykościelnym balkoniku.

Ze Stasiem "grającym" razem z Bono "Beautiful Day". Prawdziwy hit:) Hicior! "Mamo, ja chcę jeszcze raazzz"!

I ze wszystkim co cieszy oko. Nawet jeśli jest to tylko jarzynowy bukiet.

I pysznościami przy szeroko otwartych oknach.
Cały tydzień przed nami, ja mam dużo energii chociaż w tej właśnie chwili.... padam po prostu na "pysk" (mówiąc dosadnie:)
Chciałam to wszystko zapisać nim odleci, nim wrażenia ponownie zmyje deszcz (wcale nie napisałam tego słowa).
Dużo energii Wam życzę, na dobry początek tygodnia. Pa